پدرخوانده‌های نوظهور بعد از جنگ جهانی اول: ایالات متحده آمریکا و بریتانیا ۱۹۳۵-۱۹۲۱

در ژانویه ۱۹۳۰ یک کنفرانس نیروی دریایی دیگر در لندن افتتاح گردید. در این رابطه از قبل تمام موضوعات و مسائل آماده شده بودند و زمینه سازی مهیا شده بود. توافقی ایجاد شد که بعضی وقت‌ها به آن “رولز-رویس: رونر-رویس: فورد” خطاب می‌شد. نسبت ۳:۵:۵ در واشنگتن در سال ۱۹۲۲ برای آمریکایی ها، بریتانیایی ها، و ژاپنی ها برای کشتی های بزرگ به توافق رسید، و این توافق کشتی‌های کروزر را هم مورد پوشش قرار می‌دهد. توافق انعطاف کافی داشت که اجازه دهد کشتی‌های کروزر بیشتری بسازند، بریتانیا کشتی‌های کوچک‌تر کروزر بسازد. نیروی دریایی ایالات متحده زیر فشار توسط هوور قرار گرفته بود که به تعداد مجاز کشتی‌های مجاز کروزر کاهش دهد، اما امتیاز بزرگ از طرف بریتانیا بود که نیروی دریایی از طرف مکدونالد زیر فشار قرار گرفت که به جای هفتاد کروزر با پنجاه کروزر موافقت کند، برخلاف آنچه که در وهله اول توافق شده بود که هفتاد کشتی کروزر بود در ۱۹۲۷. در نتیجه دولت کارگزار ایجاد مسابقات تسلیحاتی بین انگلستان و آمریکا اجتناب کرد، اما امتیاز دادن آنها به آمریکا مورد انتقاد سخت محافظه‌کاران قرار گرفت. نیروی دریایی آمریکا هنوز کوچکتر از نیروی دریایی بریتانیا بود، اما از حالا دیگر بریتانیا، حداقل در حرف، بریتانیا قبول کرد که آمریکا هم می‌تواند نیروی دریایی به بزرگی نیروی دریایی بریتانیا داشته باشد.
اما توافق لندن ۱۹۳۰به همکاری واقعی ختم نگردید. ژاپن، که سومین کشوری بود که قرارداد را امضا کرده بود به محدودیت‌هایی که توسط دو قدرت بزرگ برایش ایجاد کرده بودند اعتراض داشت. ژاپن می‌خواست که خودش به تنهایی تبدیل به یک قدرت بزرگ بشود. نزدیک‌ترین کسی که می‌توانست مشکل آفرین باشد چین ورشکسته با یک امپراتوری مخروب بود که توسط جنگ داخلی قطعه قطعه شده بود و اقتصاد آن مورد تسلط قدرت‌های بزرگ قرار گرفته بود. در زمستان ۱۹۳۱ و ۱۹۳۲ ژاپن استان منچوری چین را اشغال نمود، جایی که از قبل هم در آن جای پایی داشت، و یک دولت تحت کنترل خود ایجاد کرده بود. مردم منچوری و منابع آن باعث قوی شدن اقتصاد ژاپن می‌گردید، و بزرگی مساحت آن جذابیت برای مستعمر ساختن توسط جمعیت در حال رشد ژاپن داشت.

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26