پدرخوانده‌های نوظهور بعد از جنگ جهانی اول: ایالات متحده آمریکا و بریتانیا ۱۹۳۵-۱۹۲۱

در ماه مه ۱۹۳۱ بانک پیشرو اتریش، کردیت انستلت، سقوط کرد. در ماه ژوئن بحران به آلمان رسید، در جستجوی راهی برای جلوگیری از سرایت کردن به رایشز مارک (واحد پول آلمان در آن زمان) هوور، رئیس جمهور آمریکا، خواستار یک سال مهلت برای بازپرداخت وام‌ها و غرامت‌ها شد. کار هوور شرایط را نتوانست ثابت نگه دارد و در اوایل ماه جولای دولت آلمان کنترل تبدیل را معرفی نمود. آن حرکت بحران را جابجا کرد و به بریتانیا انتقال داد، که قرض‌هایی که به خارج داده بود ۳ یا ۴ برابر ذخایر طلایش بود. سرمایه‌گذاران به تعداد زیاد، پوند خود را فروختند، و بانک مرکزی انگلستان مجبور شد که مبلغ زیادی را هزینه نماید برای پشتیبانی از ۴ دلار و ۸۸ سنت نرخ تبدیل برای پوند استرلینگ. مانند سال ۱۹۱۵ بانک انگلیس رو کرد به جی.پی. مرگان برای کمک، اما حالا زمانه، شرایط، و پاسخ متفاوت بودند. بحران‌هایی که پیامد بودند نشانگر پایان تظاهر بعد از جنگ جهانی اول بریتانیا بودند که هنوز می‌تواند هم ردیف قدرت اقتصادی آمریکا باشد.
دولت کارگری بهترین کوشش خود را کرده بود برای مقابله با تاثیرات رکورد در بریتانیا. نرخ سود را پایین نگه داشته بود، و پرداخت رفاهی را بالا نگه داشته بود، اما نتیجه یک کوه کمبود بودجه بیش از صد میلیون پوند بود. یک کمیته رسمی به ریاست سر جرج می، پیشنهاد داد که توازن در بودجه باید ایجاد گردد، بیشتر توسط بیست درصد کاهش در بیمه بیکاری. منتاگونرمن، و سیتی لندن موافقت کردند، به این اعتقاد که این کار تنها راه می باشد برای جلب اعتماد بنفس خارجیها. وقتی پرسش شد درباره احتمال گرفتن وامهای بیشتر از سرمایه داران آمریکایی، مرگان گفت که، “قبل از اینکه آنها بتوانند بدون خطر و به راحتی در آمریکا قرض بگیرند، دولت باید لااقل نشان دهد که برنامه بازسازی ثبات مالی دارد، و باید حداقل نشان دهد که قصد کاهش هزینه در چارچوب توانایی خود دارد.”^۲۱
کابینه دولت کارگری با تردید و دو دل بودن خود در چالش بود در ماه جولای، و آگست، همینطور که بحران استرلینگ داشت وخیم تر میشد. کدام مهمتر بودند، موقعیت بریتانیا به عنوان مهمترین مرکز مالی جهان، یا مساعد بود وضع شهروندانش؟ نرمن بر این باور بود که بهتر شدن وضع شهروندان بستگی خواهد داشت به موقعیت بریتانیا به عنوان مرکز مالی جهان، اما خیلی از افراد کابینه مکدونالد راجع به این عقیده نرمن مطمئن نبودند. روز جمعه بیست و یکم ماه اگست، خزانه داری اخطار داد که بدون کمک از نیویورک و پاریس، ذخایر بریتانیا فقط چهار روز جا خواهند داشت. در طول آخر هفته اعضای کابینه راجع به یک بسته ریاضتی گفتگو کردند، که فقط ده درصد کاهش در بیمه حق بیکاری بود، و منتظر پاسخ از نیویورک شدند. نهایتا کار به جایی رسید که از شدت انتظار، کابینه شروع کرد در اطراف باغ کاخ نخست وزیری شماره ده، قدم بزند که بیش از یک ساعت در روز یکشنبه عصر شد، تا اینکه پیام از نیویورک رسید. مرگانز توپ را انداخت مجددا در زمین بریتانیا. “آیا درست حدس می زنیم که برنامه مد نظر تایید بانک مرکزی انگلیس و سیتی را خواهد داشت، و اعتماد داخلی بریتانیا را جلب خواهد کرد؟ البته اگر ما بخواهیم کاری انجام دهیم، آن بستگی به عکس العمل افکار عمومی دارد: بخصوص در بریتانیا، و اعلام برنامه دولت و خواست فرانسه که همچنین کمک کند.”^۲۲

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26