پدرخوانده‌های نوظهور بعد از جنگ جهانی اول: ایالات متحده آمریکا و بریتانیا ۱۹۳۵-۱۹۲۱

اختلاف انگلستان و آمریکا فقط قسمتی از تارهای پیچیده مذاکرات کنترل تسلیحاتی در دهه ۱۹۲۰ بود، که شامل ارتش و نیروی دریایی می گردید. بن بست بودن آمریکا، باعث شد بریتانیا رو به فرانسه بکند که قدرت اصلی دیگری از لحاظ نظامی در ارتش و در نیروی دریایی بود، جهت یک توافق دو جانبه انگلیسی-فرانسوی که قابل گسترش باشد که آمریکا و دیگر قدرت های ذینفع را هم در بر بگیرد. در تابستان ۱۹۲۸ سازشی به وجود آمد که فرانسه دستش باز شد برای به روز آمدن ارتش خود، و بریتانیا هم بتواند کشتی های کروز مورد نیاز خود را بسازد. وقتی اخبار معامله و توافق سازش ساز بین انگلستان و فرانسه به آمریکا راه پیدا کرد سر و صداهای زیاد در آمریکا راه افتاد که چرا جان بول (منظور بریتانیا) پشت سر آمریکا معامله صورت داده. یک نماینده ارشد کنگره بریتانیا را متهم به “سعی کردن به داشتن تسلط بر دریاها از راههای تخریب و دیپلماسی خرابکارانه کرد، در حین آنکه روزنامه مهم منچستر گاردین بریتانیا در نوامبر ۱۹۲۸ اعلام کرد که سالها بوده است که آمریکایی ها و بریتانیایی ها روابط بین آنها به بدی حالا نبوده است. رییس جمهور آمریکا، کلوین کولدج، نا امید شده بود و علت آن بریتانیا می دانست. به عقیده وی بریتانیا سد و مانع اصلی کنترل تسلیحات نظامی بود و در نتیجه شروع کرد که از لایحه ای که در کنگره بود که خواهان ساختن پانزده کشتی کروزر شده بود حمایت کند. شرایط بنظر می رسید که یک مسابقه تسلیحاتی جدید در شرف شروع شدن می باشد.^۱۱
جزئیات چانه زنی های اندازه و تعداد کشتی های کروزر بخشی از مشکل بزرگتری بود. بریتانیا مصمم بود که در هر جنگی در آینده باید قادر باشد که کنترل دریاها را داشته باشد و دشمن خود را محاصره و در بن بست بگذارد. به همین ترتیب هم آمریکا خواستار آن بود که حق رفت و آمد نامحدود در دریاها به عنوان یک کشور بالقوه بی‌طرف داشته باشد. آمریکا تاکید بر حق خود داشت که بدون محدودیت در دریاها برای امور تجاری خود و سفر بتوانند رفت و آمد کند. این موضوع از گذشته وجود داشت به عنوان “آزادی در دریاها” که در سال ۱۹۱۴-۱۸ روابط دو کشور را تلخ کرده بود. چیزی که به موضوع پیچیدگی جدیدی داده بود آن بود که وزارت امور خارجه بریتانیا بر این باور بود که حالا دیگر رشد نیروی دریایی آمریکا دارد به حد اندازه نیروی دریایی بریتانیا می‌رسد. در آینده نیروی دریایی آمریکا قطعاً قادر خواهد بود که فشار بر روی بریتانیا بگذارد که آزادی در دریاها را بپذیرد. بنا به گفته رابرت وتسیتارت، رئیس بخش آمریکای وزارت امور خارجه بریتانیا، “آمریکا در واقع به ما اخطار داده است که هیچ وقت محدودیت‌هایی که وجود داشت بین ۱۹۱۴ را نمی‌پذیرد.”^۱۲

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26