پدرخوانده‌های نوظهور بعد از جنگ جهانی اول: ایالات متحده آمریکا و بریتانیا ۱۹۳۵-۱۹۲۱

بعد از شکست، و عدم توانایی به اجرا درآوردن قرارداد ورسای توسط فرانسه دو کشور بریتانیا و آمریکا شرایط جدیدی را بر اساس خواسته‌های خود می‌نمودند. در آوریل ۱۹۲۴ کارشناسان دو کشور به رهبری بانکداران بریتانیا و آمریکا،چارلز داوز، و ریجنالد مک کنا، پیشنهاد کاستن در غرامت آلمان کردند، و یک وام ۲۰۰ میلیون دلاری برای بانک مرکزی آلمان دادند. سیتی لندن فقط یک چهارم وام را شناور ساخت که نیمی از آن از نیویورک بود، شاخص دیگری که چطور قدرت مالی از لندن به آمریکا انتقال پیدا می‌کرد.
طرح داوز باعث بالا رفتن اعتماد به نفس بین‌المللی شد، و بازگشت طلا و سرمایه‌گذاری خارجی به اروپا. تبادل نرخ استرلینگ- دلار شروع به بالا رفتن کرد به حد توازن قبل از جنگ که ۴ دلار و ۸۶ سنت بود به یک پوند و استارنک و نرمن به رفتن در سال ۲۵-۱۹۲۴ کمک کردند توسط همکاری غیررسمی در سیاستگذاری پولی: استرانگ نرخ سود آمریکا را کمتر کرد در حالی که نرمن نرخ بریتانیا را بالا نگه داشت. حالا دیگر اغلب همتاهای تجاری بریتانیا آمادگی برگشت به استاندارد طلا را داشتند بدون در نظر گرفتن بریتانیا، و یا توجه به بریتانیا. وینستون چرچیل، وزیر دارایی جدید دولت محافظه کار بریتانیا در ۲۸ ماه آوریل ۱۹۲۵ اعلام نمود که بریتانیا همچنین به استاندارد طلا باز می‌گردد. چرچیل بعداً گفته بود، “اگر ما این اقدام را نکرده بودیم. تمام بقیه امپراطوری بریتانیا بدون ما به استاندارد طلا برمی‌گشتند، و این کار را آن وقت بر اساس دلار می‌کردند و نه پوند استرلینگ.”^۲۰
برای مدتی در اواسط دهه ۱۹۲۰ یلادی امضای جهان به نظر می‌رسید که در توازن باشد، حالا دیگر با نقش پیشرو دو کشور بریتانیا و ایالات متحده. اما ظاهر کار گمراه کننده بود. از سال ۱۹۳۱ دو رکورد اقتصادی جهان، اقتصاد آمریکا سقوط کرد و بریتانیا از رده استاندارد طلا خارج شد توسط فشارهای اقتصادی بر روی آن کشور. بحرانی که فاصله روز افزون را بین دو قدرت بزرگ برجسته کرد.
در دهه ۱۹۲۰ تجارت ایالات متحده با بقیه جهان افزایش یافته بود. آمریکا بزرگترین صادر کننده جهان شده بود، و دومین، بعد از بریتانیا وارد کننده، اما حالا دیگر آمریکا تبدیل شده بود به منبع اصلی سرمایه‌گذاری جدید، و ۶ میلیارد و ۴۰۰ میلیون دلار به خارج قرض داده بود بین سالهای ۲۹-۱۹۲۴. این تقریبا دو برابر مشارکت بریتانیا بود. تقریباً نیمی از سرمایه‌گذاری جدید آمریکا در اروپا بود، به خصوص آلمان، که کمکی شد برای پرداخت غرامت‌ها و هزینه کردن برای رفاه دولتی در جمهوری وایمر. اما اغلب آن پول برای کوتاه مدت توسط سرمایه‌گذاران خصوصی قرض داده شده بود که دنبال جایی بودند برای سرمایه اضافه خود. سقوط وال استریت از اکتبر ۱۹۲۹ و عمیق شدن رکورد در آمریکا به این معنی شد خیلی از وامها لغو شوند توسط سرمایه‌گذارانی که خوانده شدند که بیشتر بپردازند به مسئولیت‌های خود و توجهات خود به ایالات متحده آمریکا تا در اروپا. آن پول‌ها و سرمایه‌ها اقتصاد اروپا را زنده کرده بود. بدون آن پول سیستم شروع به مختل شدن کرده بود.

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26