پدرخوانده‌های نوظهور بعد از جنگ جهانی اول: ایالات متحده آمریکا و بریتانیا ۱۹۳۵-۱۹۲۱

پدرخوانده‌های نوظهور بعد از جنگ جهانی اول: ایالات متحده آمریکا و بریتانیا ۱۹۳۵-۱۹۲۱

حمایت داخلی یکی دیگر از علائم ضعف بریتانیا بود. مانند پایان برتری نیروی دریایی و کنارگذاری استاندارد طلا، شواهد دیگری بود از رکود بریتانیا از موقعیت غیر قابل چالش در تسلط جهانی آن کشور. “ترجیح و اولویت امپراطوری” که به آن عطف شد و منطقه استرلینگ یک نوع ابزاری تلقی می شدند برای مقابله با چالش از طرف آمریکا، به عنوان یک پایگاه امن که از آن بریتانیا بتواند رقابت نماید. یکی از بزرگان مطبوعات، لرد بیوربروک، صاحب امتیاز روزنامه دیلی اکسپرس، یکی از تشریح کنندگان و طرفداران شاخص این سیاست بود، و ایالات متحده بخصوص آسیب پذیر بود، چرا که بریتانیا بزرگترین مصرف کننده صادرات آن کشور بود. اولویت امپراطوری تبدیل شد به یک موضوع کارشکنی بدی، که برای بیست سال بعد بین بریتانیا و آمریکا تفرقه ایجاد نمود.
در سال ۱۹۳۲ بریتانیا دیگر از سیستم استاندارد طلا آمده بود بیرون، و در حال تشکیل بلوک اقتصادی خودش بود. سیستم اقتصادی جهانی که بریتانیا شکل داده بود و رهبری می کرد در حال فروپاشی بود. در سال ۱۹۳۳ بریتانیا نمی خواست بدهی خود را به آمریکا که کمکش در جنگ کرده بود بپردازد، با این استدلال که آمریکا باز پرداخت را کاری کرده است که نمی توان انجام داد، در شرایط رکود اقتصادی، جمع آوری ذخایر طلا برای خودش و تعرفه گذاشتن به نرخ روزافزون بر روی واردات از بریتانیا به آمریکا. در هر حال آمریکایی ها از دست بریتانیا رنجیده شده بودند، از دید آمریکا رفتار بریتانیا با نیت خوبی صورت نگرفته بود.
در تابستان ۱۹۳۳ یک کنفرانس اقتصادی جهانی در لندن برگزار گردید، که این بهم ریختگی مورد بررسی قرار گرفته شود، و سر و سامانی به آن داده شود. اما امیدی به موفقیت نبود: حالا همه کشورها به منافع ملی کوتاه مدت خود اولویت می دادند، و قوانین محکم حمایت از تولید داخلی ایجاد می کردند. اما رییس جمهور جدید آمریکا، فرنکلین روزولت مسائل را به پایان داد، و ناگهان در ماه جولای ۱۹۳۳ اعلام نمود که ایالات متحده هیچ نوع حرکت ثبات آور ارزی دائمی که حمایت از ثبات ارزهای بین المللی باشد، نه انجام می دهد نه از آن حمایت می کند تا وقتیکه اقتصاد آمریکا برگردد روی پای خودش. چنین پیام ناگهانی ناامیدی بریتانیا را نسبت به آمریکا تقویت نمود. نویلی چمبرلین، وزیر دارائی بریتانیا، گفت با انتقاد: “فکر می کنم هیچ وقت کنفرانسی نبوده که در آن یک شریک همه چیز را نابود کند.”۲۶

This is a unique website which will require a more modern browser to work!

Please upgrade today!