پدرخوانده‌های نوظهور بعد از جنگ جهانی اول: ایالات متحده آمریکا و بریتانیا ۱۹۳۵-۱۹۲۱

رقابت دو کشور بزرگ و اختلاف در اهداف اقتصادی آنها به این معنا شد که جهان هیچ نوع رهبری اقتصادی در بحرانی ترین زمانش در این قرن نداشت. بریتانیا بیش از حد ضعیف بود که بدون کمک بتواند ثبات در اقتصاد جهان ایجاد نماید. با این حال آمریکا حاضر نبود مسئولیتهای جدید را بپذیرد. در چارچوب سیستم سیاسی پاسخگویی دولت آمریکا قدرت تسلط بر یک کنگره ملی گرا را نداشت. به اضافه، تجارت آمریکا و سرمایه گذاری خارجی، گرچه حیاتی بشمار می رفت برای جهان بیرون، نسبتا کم اهمیت بود برای خود اقتصاد آمریکا، که سلامتی آن بستگی داشت به بازار داخلی. آمریکا سهیم در دیدگاه بریتانیا نسبت به بهبودی اقتصاد جهان نه تنها نبود، بلکه بنابر مصالح خود شریک دیدگاه بریتانیا نسبت به منافع بریتانیا هم طبیعتا نبود. چارلز کیندلبرگر، مورخ اقتصادی بحران مدیریت به این صورت مطرح نمود:
اقتصاد بی ثبات جهان رو به بدی رود، مگر یک
کشوری ثبات بیاورد، مثل بریتانیا که در قرن نوزدهم
و تا سال ۱۹۱۳ ثبات اقتصادی بوجود آورده بود.
در سال ۱۹۲۹ بریتانیایی ها نتوانستند،
و ایالات متحده هم نمی خواهد مسئولیت ایجاد
ثبات اقتصادی را به عهده بگیرد. وقتی هر کشوری صرفا
مدافع منافع اقتصادی خود شود منافع عموم جهان
در کل از بین می رود، و همراه با آن
منافع شخصی همه هم از بین می رود.^۲۷
در اوایل دهه ۱۹۳۰ روابط بین آمریکا و بریتانیا پر از تلخی بود که هر دو کشور در روابط خود تجدید نظر می کردند. آنها باهم در مقابل دشمن در یک جنگ شرکت کردند و با یکدیگر بودند، و بزودی هم در شرف شرکت در جنگی دیگر در مقابل دشمن مشترک بودند، اما در مابین این سالها، بدون داشتن یک دشمن مشترک مشخص، و در عمق رکود اقتصادی، رقابت دو کشور بسیار حاد گردید، بین خودشان. در طول این روند مشکوک بودن نسبت به یکدیگر و داشتن تردید و شک در قبال اجتماع همدیگر خود را نشان داد.

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26