پدرخوانده‌های نوظهور بعد از جنگ جهانی اول: ایالات متحده آمریکا و بریتانیا ۱۹۳۵-۱۹۲۱

چنین احساساتی دو طرفه بودند. در آمریکا هم یک احساس تنهایی و بیگانگی به آمریکایی‌ها دست داده شده بود، که نه تنها بریتانیا آنها را تنها گذاشته است، بلکه تمام اروپا آنها را تنها گذاشته است. رسم شده بود که رکود اقتصادی مورد سرزنش قرار گیرد برای آنکه بریتانیا و دیگر عدول کنند از پرداختی‌ها و بدهی‌های جنگ جهانی اول. به طور روزافزونی این تفکر داشت جا می‌افتاد که دخالت آمریکا در جنگ اول یک اشتباه بزرگی بوده است. در سال ۱۹۳۴ تعدادی زیادی بر این بحث بودند که، کشیده شده بودند به جنگ در سال ۱۹۱۷، توسط به اصطلاح “تجار مرگ”، تجار بزرگ و افراد عالی کلان مانند جی.پی.مورگان. یک کمیته سنا به ریاست، سناتور جمهوری‌خواه، جرالد پی.نامی، در یک بازجویی طولانی از سپتامبر ۱۹۳۴ تا فوریه ۱۹۳۶ فعالیت آنها را مورد بررسی عمیق قرار داد. مورگان و شرکایش مورد پرسش‌های طولانی قرار گرفتند در میان تبلیغات شدید درباره فعالیت های شرکت آنها در زمان جنگ، به عنوان بانکدار و خریدار اسلحه بریتانیا.
کمیته نای شواهد زیادی پیدا نکرد که توجیه کننده آن باشد که وال استریت و کارخانجات اسلحه آمریکا را به جنگ کشیده بودند، اما بررسی جنجالی باعث آن دیدگاه شد که هیچ دودی بدون آتش نمی باشد. مفسر با نفوذ رادیویی آمریکا ریموند گرم سوینگ، در ماه مه ۱۹۳۵ مدعی شد که “کاملاً واضح است که ایالات متحده وارد جنگ جهانی شد. بخشی جهت حفظ بانکدارانی که به خودشان چنان فشار آوردند که منابع مالی و جنگی برای بریتانیا و فرانسه ایجاد نمایند.”^۳۲
چنان صحبت‌ها در سال ۱۹۳۵ برای خود جایگاه پیدا کردند و بیشتر مورد توجه قرار گرفتند، درست در زمانی که اروپا به نظر می‌رسید در شرف جنگ دیگر می‌باشد به خاطر تجاوز ایتالیا به کشور پادشاهی اتیوپی در آفریقا. اتیوپی مورد تجاوز ایتالیا قرار گرفت به دستور دیکتاتور فاشیست آن کشور بنیتو موسیلینی. در ماه آگوست کنگره با عجله یک قانون بی‌طرفی را تصویب نمود که باعث جلوگیری از صادرات اسلحه به هر کشوری که خواهان جنگ می‌باشد شد. لایحه همچنین به رئیس جمهور قدرت اخطار به آمریکایی‌ها را داد که با کشتی‌های کشورهای در حال جنگ مسافرت ننمایند. در سال ۱۹۳۶ کنگره وام دادن به کشورهای در حال جنگ را قدغن ساخت. این‌ها اقداماتی بودند که وزیر امور خارجه آمریکا، ویلیام جنینگز براین دنبال می‌کرد، که به نتیجه هم نرسیدند در سال ۱۹۱۵. دفعه بعد کنگره گفت، دیگر وام‌های مورگان و امثال آن در کار نباید باشند که آمریکا را از لحاظ احساس، و اقتصادی درگیر جنگ در اروپا نماید.

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26