پدرخوانده‌های نوظهور بعد از جنگ جهانی اول: ایالات متحده آمریکا و بریتانیا ۱۹۳۵-۱۹۲۱

در دوازدهم نوامبر ۱۹۲۱ کنفرانس واشنگتن به طور رسمی افتتاح گردید. نمایندگان در کنفرانس در جایگاه‌ها و صندلی‌های خود قرار گرفتند، به این خیال که این هم یکی از کنفرانس‌هایی خواهد بود با حرف‌های بزرگ و شعارهای توخالی. اما برعکس خطاب خوش آمد توسط وزیر امور خارجه آمریکا، چارلز اونس هییوز صورت گرفت که در نطق وی پیشنهاد ۱۰ سال توقف در ساختن کشتی های جنگی بود، که شامل توقف برنامه گسترش نیروی دریایی آمریکا هم می‌شد. اما در عوض هییوز خواستار ایجاد یک نسبت پنج. پنج. سه در کشتیهای عظیم نیروی دریایی بین آمریکا بریتانیا و ژاپن شد. او حتی لیست ۲۳ کشتی که نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا باید کنار بگذارد را ذکر کرد. هیئت بریتانیایی ناگهان متوجه عمق حرف‌های هییوز شدند. عکس‌العمل دریاسالار بیتلی، رئیس کل ستاد نیروی دریایی بریتانیا بنا به گفته یک روزنامه نگار آمریکایی که نظارت کرد اوضاع را در صفحه “مثل سگی بود که ناگهان لگد به شکم آن وارد شود.”^۸ بیتی و نیروی دریایی بریتانیا به شدت مخالفت کردند با برنامه توقف ساختن نیروی دریایی، و توقف کردن در مدرن سازی نیروی دریایی سلطنتی اما لوید جرج به حرف دریا سالار بیتی و نیروی دریایی بریتانیا که مخالف متوقف کردن برنامه مدرن سازی بودند در نیروی دریایی توجهی نکرد. دولت بریتانیا نیاز به توافقی داشت که جلوی مسابقات تسلیحاتی مخرب کننده را بگیرد. در واشنگتن به خاطر خصومت آمریکایی‌ها بریتانیا حاضر شد که توافق خود را با ژاپن که در این تحقیق به آن اشاره گردید تجدید نکند، و قرارداد اتحاد بریتانیا و ژاپن قرارداد که پس از انقضا تجدید نگردد. کنفرانس واشنگتن برای آنها موفقیت آمیز نبود. توافق تساوی در دریاها با آمریکایی‌ها، لااقل روی کاغذ، صورت گرفت بین آنها و قرارداد اتحاد با ژاپن هم که ممکن بود به جنگ ختم گردد هم پایان گرفت. اما در سال ۱۹۲۱-۲۲ هیچ کدام از اینها بنظر مخرب نمی رسیدند. قابلیت قدرت‌های بزرگ برای جلوگیری از مسابقات تسلیحاتی و حل کردن اختلافاتشان به طور صلح‌آمیز به نظر می‌رسید که پیشرفت قابل توجهی باشد در روابط بین‌الملل با مقایسه با دهه‌های گذشته.

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26