آغاز فرایند استقلال طلبی امپراتوری بریتانیا:
قلمروهای خودگردان و کشورهای مشترکالمنافع
با افزایش رقابت از سوی ایالات متحده، ژاپن و آلمان، و همچنین چالشهای سیاسی درون امپراتوری که از سوی چهار قلمرو سفیدپوستِ خودگردان ــ که پیشاپیش در امور استعماری به خودمختاری دست یافته بودند ــ مطرح میشد، پرسش از آینده سیاسی امپراتوری بریتانیا بیش از هر زمان دیگری مطرح شد. یکی از راهحلهای ممکن، انسجام درونی و گردآوردن مستعمرات مختلف تحت کنترل متمرکزتری از لندن بود. با این حال، این راهکار برای مستعمراتی که پیشتر به خودگردانی دست یافته بودند، چندان جذاب نبود.
در عوض، ایده فدراسیون بزرگ امپراتوری، چنانکه از سوی اتحادیه فدراسیون امپراتوری (Imperial Federation League) ترویج میشد، بهطور گستردهای مطرح گردید. سلسلهای از کنفرانسهای استعماری و امپراتوری، که از سال ۱۸۸۷ آغاز شد و تا قرن بیستم ادامه یافت، بهطور قابل توجهی به تقویت پیوندهای احساسات امپراتوری، هرچند به شکلی آزاد و غیررسمی، کمک کرد. در این کنفرانسها، امکان بیان نارضایتیها، بررسی طرحهای همکاری و تا حدی موفقیت در برنامهریزی دفاعی وجود داشت؛ اما از تدوین برنامههای دقیق برای اتحاد اقتصادی یا سیاسی اجتناب شد و کنترل بوروکراتیک متمرکز بهشدت کنار گذاشته شد. این کنفرانسها بیشتر وسیلهای برای ارتباط و همکاری بودند تا ابزار کنترل.
