فرایند گسترش و توسعه امپراتوری بریتانیا

فرایند گسترش و توسعه امپراتوری بریتانیا

امپراتوری در دهه ۱۸۸۰ در بریتانیا توسط جوزف چمبرلین مورد حمایت قرار گرفت؛ او در تقابل با «لیتل انگلندرها» که طرفدار سیاست انزواگرایی بودند، استدلال می‌کرد. برای دفاع از دیدگاه خود، چمبرلین اعلام داشت که نفوذ فزاینده فرانسه و آلمان باید با گسترش نفوذ بریتانیا متوازن گردد.

با این حال، «خاستگاه‌های امپراتوری بریتانیا، همچون شکل آن، تصادفی بودند.»¹ پیشینه این امپراتوری به قرن‌ها پیش از دوران چمبرلین بازمی‌گردد. تنها در دهه ۱۸۸۰ بود که امپراتوری به بیشترین وسعت خود دست یافت. متصرفات برون‌مرزی بریتانیا ریشه در عصر نورمن‌ها دارد؛ آنان عنوان حاکمیت بر جزایر کانال و بخش‌هایی از فرانسه را به همراه آوردند و به‌زودی نیز ایرلند را تصرف کردند. «از آن زمان، دارایی‌های امپراتوری به‌صورت پراکنده و ناپیوسته رشد یافت. گاه سرزمین‌هایی از دست رفتند ــ همچون سیزده مستعمره آمریکایی یا متصرفات قدیمی در خاک اصلی فرانسه. در مواردی نیز این اراضی معاوضه شدند، به‌طور داوطلبانه واگذار گشتند، یا رو به زوال نهادند.»² طنجه، سیسیل، هلیگولند، جاوه، جزایر ایونی، مینورکا همگی زمانی تحت سلطه بریتانیا بودند. کاستاریکا موفق به کسب موقعیت تحت‌الحمایگی بریتانیا شد و هاوایی نیز برای پنج ماه در دهه ۱۸۴۰ بخشی از قلمرو بریتانیا به شمار می‌رفت.