ضد استعمارگرایی آمریکا و فروپاشی امپراتوری بریتانیا فشارهای گوناگون بر ساختار امپراتوری بریتانیا: ظهور صلح بریتانیایی (Pax Americana)
در گام سوم، بریتانیا تلاش میکرد از افتادن سواحل اروپا در مقابل مصب رودخانه تیمز—بهویژه دهانههای اسکلت (Scheldt)و راین—بهدست یک قدرت خصمانه جلوگیری کند. و نهایتاً، بریتانیا میکوشید تا مانع از آن شود که یک قدرت قارهای اروپایی به چنان سلطه بیچونوچرایی دست یابد که استقلال کشورهای پست (Low Countries) را تهدید کرده و زمینهساز ائتلافی قارهای علیه خود شود.
همکاری میان بریتانیا و امپراتوری در طول جنگ جهانی اول به اوج و بالاترین سطح خود رسید. این واقعیت، البته با شدت و ضعفهای مختلف، مورد پذیرش قلمروهای سلطنتی قرار گرفت. نخستوزیر استرالیا، جوزف کوک، اظهار داشت: «استرالیا بخشی از امپراتوری است؛ وقتی امپراتوری در جنگ است، استرالیا نیز در جنگ است.»31 نیوزیلند نیز واکنشی مشابه نشان داد و کانادا نیز وارد درگیری شد، هرچند در آنجا مقداری تردید وجود داشت؛ رهبر لیبرالهای کانادا تأکید میکرد که میزان مشارکت، موضوعیست که تنها به عهدهی خود قلمروهاست.
در آفریقای جنوبی پاسخ تا حدی مبهمتر بود؛ احساسات ضد بریتانیایی و طرفدار آلمان در بخشی از مردم آفریکانر به شورشی قابلتوجه انجامید که با قاطعیت توسط ژنرال پیشین جنگ بوئر، لویی بوتا (نخستوزیر وقت) و یان اسموتس (وزیر دفاع) سرکوب شد. در ایرلند، حتی نمایندگان ملیگرای پارلمان در وستمینستر حمایت خود را ابراز کردند و هزاران مرد ایرلندی از نواحی جنوبی داوطلب خدمت در جبههها شدند.
در هند، نه تنها ملیگرایان افراطی مخالفتی با جنگ نشان ندادند، بلکه نیروهای محافظهکار نیز با تمام قوا از آن حمایت کردند. قلمروهای غیراروپایی امپراتوری نیز در جنگی که اغلب از منافع مستقیم آنها بهدور بود، مشارکتی گسترده داشتند: آفریقای شرقی بریتانیا حدود ۳۴۰۰۰ نیروی رزمی اعزام کرد که حدود ۲۰۰۰ نفر از آنان جان باختند. مستعمرات آفریقای غربی بریتانیا نیز ۲۵۰۰۰ نفر اعزام کردند و ۸۵۰ تن از آنها کشته شدند.32 دهها هزار نفر از دیگر مستعمرات نیز در واحدهای غیررزمی شرکت داشتند: ۸۲۰۰۰ مصری، ۸۰۰۰ اهل هند غربی، ۱۰۰۰ موریسی، و حتی ۱۰۰ نفر از فیجی.33
آمار کلی مشارکت نیز چشمگیر است: بریتانیا ۶٬۷۰۴٬۴۱۶ نفر را به خدمت گرفت که از این میان ۷۰۴٬۸۰۳ تن جان خود را از دست دادند. کانادا ۶۲۸٬۹۶۴ نفر اعزام کرد که ۵۶٬۶۳۹ تن کشته شدند. استرالیا ۴۱۲٬۹۵۳ نیرو اعزام کرد که ۵۹٬۳۳۰ نفر جان باختند. نیوزیلند ۱۲۸٬۵۲۵ نفر را به جبههها فرستاد و ۱۶٬۷۱۱ نفر از آنان کشته یا مجروح منجر به مرگ شدند. آفریقای جنوبی ۱۳۶٬۰۷۰ سرباز سفیدپوست اعزام کرد که ۷٬۱۲۱ نفر جان خود را از دست دادند. همچنین بیش از ۸٬۰۰۰ نفر از نیوفاندلند نیز به جبههها رفتند که از میان آنها ۱٬۲۰۴ تن جان باختند.34
نیروهای آفریقای جنوبی، سرزمینهای جنوبغربی آفریقا و تانگانیکا را فتح کردند، هزاران کانادایی در فلاندرز کشته شدند، استرالیاییها و نیوزیلندیها در نبرد ناموفق گالیپولی نقش عمدهای داشتند، و نیروهای هندی به بینالنهرین (عراق امروزی) حمله کردند. تمامی این نیروها، که بیشتر از بودجههای خود قلمروها تأمین مالی شده بودند، در سراسر جهان به جنگ پرداختند.
اگرچه امپراتوری بریتانیا بزرگترین آزمون خود را پشت سر گذاشت، اما جنگ تاثیرات خود را بر ساختار امپراتوری گذاشت. اثر جنگ بر امپراتوری تشدید و گسترش ملیگرایی در میان کشورهای امپراتوری بود. “کانادا فرانسویزبان با شور و شوق کمتری نسبت به کانادای انگلیسیزبان از جنگ حمایت کرد و بحران سربازی در سال 1917 منجر به بینظمیهای شدید مدنی در کبک شد. در دوبلین، در عید پاک 1916، شورش جمهوریخواهان آغازگر بیاعتمادی گسترده و شروع مبارزههای خشونتآمیز برای خودمختاری بود. حتی در استرالیا، جایی که احساس میهنپرستی قوی بود، موضوع سربازی به رأیگیری گذاشته شد و شکست خورد.35
