انگلستان بدون آمریکا و تنها ۴۱-۱۹۳۵

ملاقات چهار روزه باعث محکم کردن دوستی بین چرچیل و رزولت گردید، و بین مشاوران این دو رهبر روابط‌های جدید ایجاد نمود. یک مراسم دعا هم به اتفاق رهبران دو کشور بر روی عرشه کشتی جنگی پرینس آوولز بریتانیا به عنوان یک عمل سمبولی که دوستی دو کشور را نشان دهد صورت گرفت.
محتوای ملاقات بین رهبران دو کشور زیاد به دل چرچیل ننشست، گرچه در ظاهر مراتب را به صورت پر محتوا نشان می‌داد. روزولت مقاومت نشان داد در مقابل درخواست چرچیل برای اعلان جنگ. به جای آن روزولت پیشنهاد بیانیه‌ای را داد که نشان دهنده هدف مشترک جنگی باشد، که بیان کننده آن بود که آمریکا مصمم است که شکست هیتلر را ببیند، البته این موضوع هم برایش نرخ از طرف آمریکا تعیین گردید، و آن این بود که به طور ضمنی ادامه امپراتوری بریتانیا بعد از جنگ برای آمریکا خوشایند نخواهد بود.
نه تنها مخالفان لند-لیس نسبت به نیت دراز مدت بریتانیا شک داشتند. الیوت رزولت، پسر روزولت که در کنفرانس حضور داشت به یاد می‌آورد که همچنین پدرش نسبت به نیت چرچیل مشکوک بود. “او احساس کرد که در زمان جنگ… چرچیل فکر می‌کرد که بریتانیا امپراتوری بزرگتری خواهد داشت، و از نفوذ بیشتری برخوردار خواهد بود، بهره‌مند خواهد شد از کمک‌های آمریکا، و آمریکا هنوز در رده دوم خواهد ماند.”^۴۵
همین نگرانی را وودرو ویلسون داشت، هنگام جنگ جهانی اول. ویلسون ۱۴ اصل را مطرح کرده بود که مشخص نماید،که هدف آمریکا متفاوت خواهد بود با هدف متحدانش. روزولت از منشور آتلانتیک استفاده کرد، توافقنامه ای که در پایان کنفرانس در نیوفندلند امضا گردید، که در آن بریتانیا و آمریکا را طوری پیوند بزند که در هدف مشترک در جنگ رضایت مردم آمریکا را جلب نماید، با آنکه در آن مشخص گردد که بعد از جنگ دوم که تمام شود، آمریکا دید متفاوتی نسبت به متحدانش به جهان خواهد داشت.

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28