جوامع جهانی بین دو جنگ بین الملل: آمریکایی شدن فرهنگ و تجارت جهان

در دهه ۱۹۲۰ آمریکا تاثیر بسزایی بر روی نسل جدید در بریتانیا گذاشت. تا یک دهه، تا رکود دهه ۱۹۳۰ میلادی همه جوانب آمریکایی برای بریتانیایی‌ها از جاذبه خاصی برخوردار بودند، بریتانیایی‌ها ترجیح می‌دادند از زندگی محقر خود در بریتانیا  با مقایسه با زندگی آمریکایی فرار کنند، و به آمریکا بروند. از دید بریتانیایی‌ها آمریکا مدرن بود- آمریکا ثروتمند بود- و آمریکا آینده بود.

از طرق مختلف آثار، و اثرات آمریکایی، و زندگی آمریکا به بریتانیا انتقال یافت. برای بعضی‌ها تولیدات جدید بود نسبت به تولیدات محلی در بریتانیا. مانند جاروبرقی، تستر، یخچال. برای دیگران زندگی آمریکایی بود که ایجاد هیجان می‌کرد، مانند کفش‌های چرمی مارک دار آمریکایی، که ارزش صف بستن در اکسفور استیریت را داشت، که خریداری شدند. لوازم آرایشی که توسط هنرپیشه های هالیوود استفاده می شدند، و عصر نوین موسیقی جاز. اما برای اغلب مردم سینما مشوق اصلی بود، که امیدواری ایجاد می کرد. قبل از تلویزیون تفریح آخر هفته خانوادگی سینما بود. چیزی بود که همه از آن استقبال می کردند. تاثیر آمریکا مورد انتقاد افراد زیاد در بریتانیا قرار گرفت. افرادی که فکر می کردند فرهنگ آمریکایی بر روی سلامت جامعه بریتانیا تاثیرات منفی خواهد داشت.  مانند معلمان، استادهای دانشگاه، و در اخص سیاستمداران. یک استاد دانشگاه کمبریج به کنایه و تمسخر گفت، “آمریکا به معنی نیاگارا، فشار بدون سمت، صدای بدون تاثیر، سرعت بدون دست آورده‌ها.”^۱ اما این انتقادات تاثیر نداشتند. مردم بریتانیا مجذوب فرهنگ آمریکا شده بودند، و مجذوب پویایی، حرکت، و محصولات آمریکایی شده بودند. از دید آنها این کیفیت‌ها با شانس شکل نگرفته بودند. این‌ها از درون قوت، و به طور طبیعی، از منابع و نیروی ایالات متحده آمریکا شکل گرفته بودند که خود را در جنگ اول جهانی نشان داده بودند و حالا می‌توانستند خود را جایی اندازند و به اصطلاح تحمیل کنند. ایالات متحده آمریکا بعد از جنگ اول جهانی که تمام شد شرایط اقتصادی بسیار خوبی در جهان داشت، اما بلافاصله در سال‌های ۱-۱۹۲۰ مواجه شد با یک رکود اقتصادی. اما بهبودی شرایط سریع برگشت. از سال ۱۹۲۲ تا پایان دهه بیکاری زیر ۵ درصد بود، و تولید تا یک سوم افزایش پیدا کرد. این یک دوره بسیار چشمگیر خوب اقتصادی محسوب می‌شد. آمریکا در بازارهای جهان گسترش یافت، که اغلب آنها از دید بریتانیا بازار بریتانیایی بودند. تا سال ۱۹۲۹ سهم تجارت آمریکا در جهان به ۱۶ درصد کشیده شد، و بریتانیا به ۱۲ درصد رکود پیدا کرد. بریتانیایی‌ها دیگر بزرگترین صادر کننده جهان به شمار نمی‌رفتند.  تمام این‌ها فقط توسط یک کشور انجام می شد، که فقط یک دوازدهم محصولات خود را به خارج می‌فروخت، برخلاف بریتانیا که با جمعیت کمترش نیاز به صادر کردن یک چهارم تولیدات ملی خود بود که به بقا ادامه دهد. برای آمریکا تجارت خارجی یک به اصطلاح “جایزه” تجارت خارجی محسوب می‌شد.  برای بریتانیا تجارت خارجی مسئله مرگ و زندگی بود. برای بریتانیا یک مرگ و زندگی اقتصادی حساب می‌گردید.