«رابطه هستهای ویژه» آنگلو-آمریکایی: خاستگاه راهبرد دفاعی دو حزبی معاصر بریتانیا
سیاست توسعه طلبانه اتحاد جماهیر شوروی، مک میلان را وادار کرد تا به دنبال یک راه حل فوری و مؤثر برای دفاع از بریتانیا و منافعش باشد. راه حل ،بدیهی ادامه دادن سیاست دولتهای پیشین محافظه کار و کارگر بود؛ به عبارت دیگر پیروی از مفهوم «روابط ویژه» چرچیل با هدف بازسازی و حفظ شراکت با ایالات متحده در حوزه دفاع و سیاست خارجی.
در مارس ۱۹۵۷، مک میلان با آیزنهاور در برمودا دیدار کرد. پس از گفت و گوهای صریح درباره بحران سوئز فضای روابط بین دو رهبر بهبود یافت آنها روابط سطح بالای دولتهای خود را از نو برقرار کردند و توافق کردند که به طور منظم با یکدیگر مکاتبه داشته باشند در واقع در همین دیدار، مک میلان و آیزنهاور پایه های یک همکاری هسته ای میان بریتانیا و آمریکا را بنا نهادند که تا به امروز نیز ادامه داشته است.
در نتیجه توافقاتی که در سالهای ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ صورت گرفته بود، بریتانیا و ایالات متحده شرکای توسعه سلاح های هسته ای بودند با این حال، ایالات متحده این توافقات را کنار گذاشت، هر چند چرچیل و روزولت بر سر به اشتراک گذاری دانش هسته ای توافق کرده بودند. در آمریکا مخالفت هایی با به اشتراک گذاری انحصار این سلاحها شکل گرفت و در نهایت قانونی تصویب شد که چنین همکاری هایی را به حالت تعلیق در آورد این قانون قانون مک ماهون نام داشت.
با وجود این بریتانیا برنامه اتمی مستقل خود را پیش برد در سال ۱۹۵۲، بریتانیا نخستین بمب اتمی خود را آزمایش کرد و در سال ۱۹۵۷ موفق به انفجار بمب هیدروژنی شد. با این حال بر اساس یادداشت وزارت خارجه بریتانیا:
«بریتانیا تلاش کرده بود که با “آمریکا و شوروی” هم پای بماند اما اکنون در عصر بمب هیدروژنی اگر بخواهیم چنین کاری کنیم خود را ورشکسته خواهیم کرد.21»
بنابراین، بریتانیا توان مالی لازم برای توسعه فناوری لازم جهت تحویل مطمئن این سلاح ها به اهداف خود غیر از انداختن آنها از بمب افکنهای آسیب پذیر را نداشت. در سوی دیگر، آیزنهاور همواره از همکاری هسته ای میان بریتانیا و آمریکا حمایت کرده بود و تلاش کرده بود تا مانع از تصویب قانون مک ماهون شود.
در دیدار با مک میلان در مارس ۱۹۵۷، آیزنهاور پیشنهاد همکاری میان بریتانیا و آمریکا در زمینه راهبرد بازدارندگی هسته ای در حال شکل گیری در ناتو را مطرح کرد. او حتی در سال ۱۹۵۳ با چرچیل درباره این همکاری گفت وگو کرده بود در سال ۱۹۵۴ علی رغم مخالفت کنگره، آیزنهاور موفق شد برخی اصلاحات را در قانون مک ماهون اعمال کند تا راههایی برای بازگرداندن بریتانیا به همکاری هسته ای پیدا شود.
