«رابطه هستهای ویژه» آنگلو-آمریکایی: خاستگاه راهبرد دفاعی دو حزبی معاصر بریتانیا
با وجود روابط نزدیک میان رهبران بریتانیا و آمریکا، مک میلان همچنان به آمریکایی ها بی اعتماد بود و به دنبال بیمه ای در برابر احتمال وفا نکردن ایالات متحده به تضمین هسته ای ناتو (و پیمانهای تحت ناتو) میگشت. او خواهان توان هسته ای مستقل بود؛ یعنی نیرویی که تحت کنترل بریتانیا و در مالکیت آن کشور باشد.
از این رو، مک میلان وارد فرآیند مذاکراتی شد که هم در داخل کشور و هم در آمریکا با مخالفت هایی مواجه شد. وزیر دفاع کندی، رابرت مکنامارا، به طور علنی از چنین سیاستی انتقاد کرد. با این وجود، مک میلان فشار زیادی بر کندی وارد کرد و سرانجام، در دسامبر ۱۹۶۲، در کنفرانس ناسائو، ایالات متحده با فروش موشکهای پولاریس به بریتانیا موافقت کرد؛موشکهایی که قرار بود از زیر دریاییهای هسته ای ساخت بریتانیا شلیک شوند.
در صورت بروز یک وضعیت اضطراری که فقط بریتانیا را تحت تأثیر قرار دهد، زیر دریایی های بریتانیایی میتوانستند تحت فرمان لندن عمل کنند زیر دریایی های پولاریس از نظر آسیب پذیری کمتر از سایر سیستمهای تحویل سلاح هسته ای بودند افزون بر این چون نیازی به استقرار در خاک بریتانیا نداشتند، لزوماً حمله تلافی جویانه هسته ای را نیز به دنبال نداشتند.
همچنین، مک میلان این توافق را با شرایط مالی مطلوبی به دست آورد؛ به طوری که بریتانیا تنها مجبور به پرداخت سهم اندکی در زمینه تحقیق و توسعه، علاوه بر قیمت هر موشک شد.
بهای این توافق اما، مخالفت شارل دوگل با پیوستن بریتانیا به بازار مشترک اروپا (E.E.C) بود؛ بازاری که ستون سوم سیاست مک میلان برای حفظ قدرت و منافع بریتانیا پس از دوران امپراتوری به شمار می رفت.
