نظریه نخبگان
واژه «نخبه» نخستین بار در قرن هفدهم بهکار رفت و در ابتدا به «کالاهای ممتاز و باکیفیت» اشاره داشت. با گذر زمان، این اصطلاح توسعه یافت و برای توصیف گروههای اجتماعی برتر، از جمله یگانهای نظامی ویژه و طبقات عالیه اشراف، مورد استفاده قرار گرفت.1
بر اساس واژهنامه انگلیسی آکسفورد، نخستین کاربرد مستند واژه «نخبه» در زبان انگلیسی به سال 1823 باز میگردد، که در همان زمان نیز برای اشاره به گروههای اجتماعی ممتاز بهکار میرفت. با این حال، این اصطلاح تا اواخر قرن نوزدهم در اروپا و تا دهه 1930 در بریتانیا و ایالات متحده آمریکا بهطور گسترده در متون جامعهشناسی و علوم سیاسی رواج نیافت. گسترش این مفهوم در حوزه علوم اجتماعی، بهویژه تحت تأثیر نظریههای نخبگان، عمدتاً به واسطه آثار ویلفردو پارتو صورت گرفت.2
