پدرخوانده‌های نوظهور بعد از جنگ جهانی اول: ایالات متحده آمریکا و بریتانیا ۱۹۳۵-۱۹۲۱

قدرت دو نیروی دریایی رقیب بطور مداوم منبع خصومت و سوتفاهم بود تا اوایل دهه هفتاد میلادی. عدم اعتماد متقابل به درجه ای رسید که در جولای ۱۹۲۷، وینستون چرچیل که در آن موقع وزیر دارایی بود به همکاران کابینه ای خود گفت که “شکی نیست بخاطر صلح کار درستی است تصور شود صحبت جنگ با ایالات متحده غیر قابل فکر کردن می باشد. اما همه می دانند که این واقعیت ندارد. هرچند که چنین جنگی مخرب و احمقانه خواهد بود، ما خودمان را نمی توانیم جای قدرت ایالات متحده قرار دهیم. ما نمی توانیم بگوییم آنها چه خواهند کرد. اگر در زمانی در آینده آنها در شرایطی قرار گیرند که به ما دستور دهند در رابطه با سیاست هایمان مثلا در هند، یا مصر یا کانادا، در دو رابطه با هر موضوع بزرگ که نیروی انتخاباتی آنها سمت بدهد و دیکته کند.”^۷
صحبت چرچیل بطور قابل ملاحظه ای صراحت داشت، بخصوص آنکه از رهبری بریتانیایی بود که خود از طرف مادری آمریکایی بود، و خیلی طرفدار دوستی انگلستان و آمریکا بود، کاملا نشان دهنده آن بود که چقدر روابط رکورد کرده بود بر سر آنکه چه کسی باید حاکم بر دریاها باشد.
ریشه مسابقه و رقابت نیروی دریایی در جنگ جهانی اول پیدا می شود. برنامه ساختن نیروی دریایی زمان جنگ آمریکا آن را تبدیل کرد به یک قدرت اصلی دریایی. ژاپن هم همچنین شروع به گسترش نیروی دریایی و گسترش خود کرد، و برتری بریتانیا مورد تهدید قرار گرفت. در سال ۱۹۱۹ نیروی دریایی سلطنتی هنوز چهل و دو کشتی اصلی داشت. آمریکا سی و پنج عدد کشتی اصلی داشت، و ژاپن بیست و دو کشتی اصلی داشت. نیروی دریایی بریتانیا نگران این روندها بود اما در سال ۱۹۲۱ لوید جرج، هنوز نخست وزیر یک دولت اعتلافی ضعیف، متقاعد بود که بریتانیا قادر به مسابقه نیروی دریایی با آمریکا نخواهد بود. بریتانیا با رکورد شدید دوران جنگ روبرو بود و دولت نا امیدانه سعی برآن داشت که بدهی ملی را بکاهد،که توسط جنگ زیاد شده بود، و هزینه ها را کم کند.

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26