پیامدهای دو جنگ جهانی برساختار و تداوم امپراتوری بریتانیا

همکاری میان بریتانیا و امپراتوری در طول جنگ جهانی اول به اوج و بالاتربن سطح خود رسید. این واقعیت، البته با شدت و ضعف‌های مختلف، مورد پذیرش قلمرهای سلطنتی قرار گرفت. نخست وزیر استرلیا، جوزف کوک، اظهار داشت:« استرالیا بخشی از امپراتوری است، وقتی امپراتوری در جنگ است.»⁴ نیوزلند نیز واکنسی مشابه نشان داد و کانادا نیز وارد درگیری شد، هرچند در آنجا مقداری تردید وجود داشتف رهبر لیبرال‌های کانادا تاکید می‌کرد که میزان مشارکت، موضوعی‌ست که تنها به عهده‌ی خود قلمروهاست.

در آفریقای جنوبی پاسخ تا حدی مبهم‌تر بود؛ احساسات ضد برتانیایی و طرفدار آلمان در بخشی از مردم آفریکانر به شورشی قابل توجه انجامید که با قاطعیت توسط ژنرال پیشین جنگ بوئر، لویی بوتا ( نخست وزیر وقت) و یان اسموتس ( وزیر دفاع) سرکوب شد. در ایرلند، ختی نمایندگان ملی‌گرای پارلمان در وست‎مینستر حمایت خود را ابراز کردند و هزاران مرد ایرلندی از نواحی جنوبی داوطلب خدمت در جبهه‌ها شدند.

در هند، نه تنها ملی‌گراین اقراطی مخالفتی با جمگ نسان ندادند، بلکه نیروهای محاقظه‌کار نیز با تمام قئا از آن حمایت کردند. قلمروهای غیر اروپایی امپراتوری نیز در جنگی که اغلب از منافع مستقیم آن‌ها به‌دور بود، مشارکتی گسترده داشتند: آفریقای شرقی بریتانیا حدود 34000 نیروی رزمی اعزام کرد که حدود 2000 نفر از آنان جان باختند. مستعمرات آفریقایی غربی بزیتانیا نیز 25000 نفر اعزام کردند و حدود 850 تن از آن‌ها کشته شدند.⁵ ده‌ها هزار نفر از دیگر مستعمرات نیز در واحدهای غیررزمی شرکت داشتند: 82000 مصری، 8000 اهل هند غربی، 1000 موریسی، و حتی 100نفر از فیجی.⁶

آمار کلی مشارکت نیز چشکگیر است؛ بریتانیا 6.704.416 نفر را به خدمت گرفت که از این میان 704.803 تن جان خود را از دست دادند. کانادا 628.964 نفر اعزام کرد که 56.639 تن کشته شدند. استرالیا 412.953 نیرو اعزام کرد که 59.330 نفر جان باختند. نیوزلند 128.525 نفر را به جبهه‌ها فرستاد و 16.711 نفر از آنان کشته یا مجروح منجر به مرگ شدند. آفریقای جنوبی 136.070 سرباز سفید پوست اعزام کرد که 7.121 نفر جان خود را از دست دادند. همچنین بیش از 8.000 نفر از نیوفاندلند نیز به جبهه‌ها رفتند که از میان آن‌ها 1.204 تن جان باختند.⁷

نیروهای آفریقای جنوبی، سرزمین‌های جنوب غربی آفریقا و تانگانیکا را فتح کردند، هزاران کانادایی در فلاندرز کشته شدند، استرالیایی ها و نیوزلندی‌ها در نبرد ناموفق گالیپولی نقش عمده‌ای داشتند، و نیروهای هندی به بین‌النهرین (عراق امروزی) حمله کردند. تمتمی این نیروها، که بیشتر از بودجه‌های خود قلمروها تأمین مالی شده بودند، در سراسر جهان به جنگ پرداختند.

اگرچه امپراتوری بریتانیا بزرگترین آزمون خود را پشت سر گذاشت، اما جنگ تأثیرات خود را بر ساختار امپراتوری گذاشت. اثر جنگ بر امپراتوری تشدید و گسترش ملی‌گرایی در میان کشورهای امپراتوری بود.کانادا فرانسوی زبان با شور و شوق کمتری نسبت به کانادای انگلیسی زبان از جنگ حمایت کرد و بحران سربازی در سال 1917 منجز به بی‌نظمی‌های شدید مدنی در کبک شد. در دوبلین، در عید پاک 1916، شورش جمهوری خواهان آغازگر بی اعتمادی گسترده و شروع مبارزوه‌های خشونت‌آمیز برای خودمختاری بود. حتی در استرالیا، جایی که احساس مهین‌پرستی قوی بود، موضوع سربازی به رأی‌گیری گذاشته شد و شکست خورد.⁸

وفاداری هند در سال 1916به احیای درخواست‌ها برای خودگردانی تبدیل شد. این در نهایت منجر به وضعیتی شد که ” مجالس استانی دارای عناصر انتخابی گسترش یافتند و دولت‌های استانی بر اساس اصل دیارشی منصوب شدند، به طوری که وزیران اروپایی برخی از پورتفولیوی‌های حیاتی ( پلیس، عدالت و درآمد زمین) را حغظ کردند، در حالی که وزیران هندی مسئول بخش‌هایی مانند اموزش و پرورش، بهداشت عمومی و کارهای عمومی شدند. همچنین یک مجلس مرکزی با 146 عضو ایجاد شد. اگرچه دولت مرکزی همچنان استبدادی باقی ماند، نیمه دموکراسی به استان‌ها رسید”.⁹

Pages: 1 2 3 4 5