از امپراتوری بریتانیا تا کشورهای مشترکالمنافع مدرن
از سوی دیگر، دفاع و امنیت نیز از حوزههای مهم همکاری نزدیک در درون مشترکالمنافع محسوب میشود.
«در این زمینه، نشستهای مشترک میان ستادهای ارتش کشورهای عضو برگزار میشود؛ هماهنگی در زمینهی آموزش و برنامهریزی نظامی صورت میگیرد؛ افسران و متخصصان آموزشی مبادله میشوند؛ تجهیزات نظامی استانداردسازی میگردند؛ و همکاریهای مشترک نظامی همچون فعالیت در پایگاه آزمایش موشکی وومرا در استرالیا یا نیروی ذخیرهی راهبردی کشورهای مشترکالمنافع (متشکل از نیروهای بریتانیا، استرالیا و نیوزیلند مستقر در مالایا) ادامه دارد. همچنین به اعضای جدیدی که پس از استقلال به این اتحادیه پیوستهاند، در زمینههای آموزش، تجهیزات و نیروی انسانی کمکهایی ارائه میشود.»18
با این حال، همهی اعضای پیشین امپراتوری بریتانیا روابط خود را با بریتانیا ادامه ندادند. نمونهی تاریخی این جدایی را میتوان در سیزده مستعمرهی آمریکای شمالی مشاهده کرد که طی سالهای ۱۷۷۶ تا ۱۷۸۳ با توسل به زور، استقلال خود را از بریتانیا به دست آوردند. با این حال، در قرن بیستم، روند جدایی برخی از سرزمینها از بریتانیا بهمراتب مسالمتآمیزتر و با توافق متقابل انجام گرفت.19
در دههی ۱۹۳۰، همانگونه که در فصل پیشین اشاره شد، ایرلند جنوبی یا «ایر» بهتدریج خود را از پیوند با بریتانیا جدا ساخت، هرچند استقلال رسمی ایرلند تا سال ۱۹۴۹ به رسمیت شناخته نشد. مصر هرگز رسماً بخشی از امپراتوری بریتانیا نبود، اما از ۱۹۱۴ تا ۱۹۲۲ تحت عنوان حمایت بریتانیا (Protectorate) اداره میشد و در بازهی ۱۸۸۶ تا ۱۹۵۶ نیز درجات مختلفی از اشغال نظامی بریتانیا را تجربه کرد.
در مورد سودانِ آنگلو-مصری، که از سال ۱۸۹۹ به صورت ادارهی مشترک (Condominium) میان بریتانیا و مصر اداره میشد، استقلال در سال ۱۹۵۶ اعطا گردید و این کشور نیز از کشورهای مشترکالمنافع خارج شد. حکمرانی بریتانیا بر سرزمینهای قیمومتی جامعهی ملل در خاورمیانه نسبتاً سبک و غیرمستقیم بود.
در نتیجه، استقلال به عراق در سال ۱۹۳۲ و به ترانسجردن (اردن امروزی) در سال ۱۹۴۶ اعطا شد. در فلسطین، خشونت و درگیریهای میان دو جامعهی اصلی سبب شد بریتانیا خیلی زود از مسئولیت خود در آنجا کنارهگیری کند و بدین ترتیب دولت مستقل اسرائیل پدید آمد.
برمه نیز پس از کسب استقلال در ۱۹۴۷، بلافاصله از کشورهای مشترکالمنافع خارج شد. در سال ۱۹۶۰، سومالیلند بریتانیایی با سومالی ایتالیایی متحد گردید و بهعنوان کشوری مستقل خارج از قلمرو کشورهای مشترکالمنافع تشکیل شد.
به همین ترتیب، کامرون جنوبی در سال ۱۹۶۱ با کامرون فرانسوی ادغام شد و از اتحادیه خارج گردید. جمهوری خلق یمن جنوبی نیز در سال ۱۹۶۷ از کشورهای مشترکالمنافع جدا شد، در حالیکه پاکستان پس از ناکامی در دریافت حمایت در جنگ داخلیاش در سال ۱۹۷۲ از این اتحادیه کناره گرفت.
با این حال، پاکستان شرقی که بهصورت کشور جدیدی به نام بنگلادش ظهور یافت، در چارچوب کشورهای مشترکالمنافع باقی ماند.
