زندگینامه شخصیتهای کلیدی در ساختار نخبگان سیاسی امپراتوری بریتانیا: مدیریت فرایند استعمارزدایی و پیامدهای گسترده آن
تا زمانی که آتلی در سال ۱۹۴۵ به قدرت رسید، آرتور کریچ جونز ۵۴ ساله بود و سابقهای طولانی در حمایت از مسائل مستعمراتی داشت. او طی سالها روابط گستردهای با مردمان مستعمرات برقرار کرده بود و با بسیاری از سازمانهای لیبرالمسلک بریتانیایی مرتبط با امور مستعمراتی همکاری داشت؛ از جمله «دوستان آفریقا»، «انجمن ضد بردهداری»، و «دفتر استعماری فابیان» که از زمان تأسیس در سال ۱۹۴۰ ریاست آن را بر عهده داشت. بهمدت ده سال، بهعنوان یک نماینده مستقل در مجلس عوام، مهمترین صدای مدافع مستعمرات بود.
همچنین، بهعنوان مشاور غیررسمی در حوزه آموزش، سالها با وزارت مستعمرات همکاری داشت. دانش تخصصی او در زمینه امور مستعمراتی از هر وزیر پیشین یا پس از او فراتر بود.
در سال ۱۹۴۶، زمانی که بهعنوان وزیر مستعمرات منصوب شد، تمرکز اصلی او بر حل مشکلات ساختاری امپراتوری و گذار به دوران صلح بود، بهویژه در شرایط کمبود منابع مالی و مواد اولیه پس از جنگ. او همواره با سلطه سیاسی و نژادی مهاجران اروپایی بر بومیان آفریقا مخالف بود. پس از جنگ، بهعنوان وزیر، توانست از نزدیک شرایط مستعمرات و تحولات سیاسی آنها را رصد کرده و راهحلهایی برای ناآرامیها بیابد. او اعتقاد داشت که مطالبات سیاسی و اقتصادی برای استقلال باید با جدیت تمام پیگیری شود و نباید آنها را دستکم گرفت. از نگاه او، قیمومت مستعمراتی باید به یک اصل مثبت از همکاری برابر تبدیل شود و اکنون عمیقاً به ایده استقلال نهایی مستعمرات باور داشت.
در دوران وزارت او، دو سرزمین مهم به استقلال رسیدند: در فوریه ۱۹۴۸، سیلان (که بهعنوان بالغترین مستعمره در نظر گرفته میشد) مسیر هند را در پیش گرفت، و چند ماه بعد، فلسطین تحت قیمومت به دولت مستقل اسرائیل تبدیل شد. برای سالها، گزارش سالانه وزارت مستعمرات شامل بیانیه سیاستی بود که توسط کریچ جونز نگاشته شده بود و هدف آن هدایت سرزمینهای مستعمراتی بهسوی استقلال در چارچوب کشورهای مشترکالمنافع بود؛ هدفی که بهعنوان اصل بنیادین سیاست استعماری بریتانیا تعریف شده بود.
2. حزب محافظه کار
وینستون چرچیل – نخستوزیر بریتانیا در سالهای ۱۹۴۵–۱۹۴۰ و اکتبر ۱۹۵۱ تا آوریل ۱۹۵۵
چرچیل در سال ۱۹۰۰ بهعنوان عضو حزب محافظهکار به مجلس عوام راه یافت. اما تا پیش از آنکه به سن سیودو سالگی برسد، از محافظهکاران به لیبرالها پیوست. در سال ۱۹۰۵ بهعنوان معاون وزارت مستعمرات در دولت لیبرال کمپبل-بَنرمن منصوب شد. در سن سیوشش سالگی، بهعنوان رئیس هیئت تجارت، به عضویت کابینه درآمد و دو سال بعد، در ۱۹۱۰، وزیر کشور شد؛ در ۱۹۱۱ بهعنوان فرمانده عالی نیروی دریایی سلطنتی (First Lord of the Admiralty) و در ۱۹۱۷ وزیر مهمات بود. با آغاز جنگ جهانی اول، چرچیل یکی از چهار شخصیت برجسته کابینه، همراه با اسکویث، لوید جورج و گری محسوب میشد. با این حال، در انتخابات سال ۱۹۲۲ کرسی خود را در مجلس از دست داد.
