آغاز فرایند استقلال طلبی امپراتوری بریتانیا:
مطبوعات محلی که از سال ۱۸۳۵ بدون سانسور کار میکردند، پس از سال ۱۸۸۲، با انتقادات شدیدتر از حکومت بریتانیا همراه شدند.
در سال ۱۸۸۵، کنگره ملی هند (Indian National Congress) برای نمایندگی منافع سیاسی هندیها تشکیل شد. در آغاز، این نهاد مواضعی معتدل داشت و گروه نخبهی طبقهی متوسط تحصیلکرده امیدوار بود بتواند در نظام بریتانیا ادغام شود.
اما در آغاز قرن بیستم، با افزایش ناامیدی نسبت به کنترل بریتانیا، گروهی ملیگرای تندرو نیز بهصورت انشعابی پدید آمدند.
برخلاف مستعمرات سفیدپوست، دولت بریتانیا حتی در آیندهی نزدیک هم قصد نداشت به هند خودگردانی اعطا کند.
از دیدگاه آنان، لازم بود که یک مسیر طولانی «آموزش سیاسی» طی شود تا هند بتواند به سطحی از خودفرمانی برسد که رضایت بریتانیا را جلب کند.
آغاز این فرآیند در سال ۱۸۸۲ بود، زمانیکه لرد ریپون (Lord Ripon) اکثریتی انتخابی برای شوراهای شهری محلی ایجاد کرد. اما گسترش قدرت سیاسی در سطوح بالاتر به کندی صورت گرفت:
در سال ۱۸۹۲، هندیها بهطور غیرمستقیم به شوراهای استانی و مرکزی راه یافتند.
در سطوح اجرایی، هندیها به شورای هند (1907) و شورای اجرایی نایبالسلطنه (1909) اضافه شدند.
در سال 1909 نیز اصل انتخاباتی بیشتر توسعه یافت.
