نخبگان سیاسی دولت محافظه‌کار بریتانیا و اتحادیه اروپا: صیانت از منافع ملی بریتانیا ( با تأکید ویژه به سال‌های 2010 تا 2016)

نخبگان سیاسی دولت محافظه‌کار بریتانیا و اتحادیه اروپا: صیانت از منافع ملی بریتانیا ( با تأکید ویژه به سال‌های 2010 تا 2016)

نوعی «اتحادیه ملل» واقعی ایجاد کرده است که تنها نمونه موفق در تاریخ است،

و مهم‌تر از همه، اساس ادعای بریتانیا برای عظمت ملی در دوران مدرن را شکل داده است.

آن‌ها خود را «حزب امپراتوری» می‌دانستند و این نگرش نسبت به امپراتوری، یکی از تفاوت‌های بنیادین آنان با احزاب دیگر بود ـ همان‌طور که موضع‌گیری‌شان در مورد ملی‌سازی (nationalisation) نیز تفاوت مهم دیگری بود.28

کاتبرت آلپورت (Cuthbert Alport) استدلال می‌کرد که:

«سوسیالیسم به‌طور ذاتی قادر نیست مشکلات امپراتوری، به‌ویژه امپراتوری مستعمراتی را درک کند. آنان مجموعه‌ای از تعصبات را در آغوش می‌کشند و آن را سیاست می‌نامند، ولی مسئولیت‌های امپراتوری را مانعی خسته‌کننده برای برنامه‌های خود می‌دانند.» ۲۹

محافظه‌کاران ایده‌ی “بریتانیای بزرگ” (Greater Britain) و در ادامه “فدراسیون امپراتوری” (Imperial Federation) را مطرح کرده بودند. آنان ایده‌ی لیبرال‌ها درباره‌ی تجارت آزاد را با مفهوم “ترجیح امپراتوری” (یعنی اولویت دادن به تجارت درون امپراتوری نسبت به دیگران) تلفیق کرده بودند.

محافظه‌کاران بیش از هر گروه دیگری کوشیده بودند احساسات امپریالیستی را با نوعی امپریالیسم اجتماعی (social imperialism) همسو و هماهنگ کنند؛ مفهومی که در عمل، طبقه کارگر را به جای سوسیالیسم، با امپریالیسم تغذیه می‌کردند. یعنی به جای ارائه راه‌حل‌های سوسیالیستی برای مشکلات کارگران، دستاوردهای امپراتوری و گسترش آن به عنوان راه برون‌رفت از وضعیت‌شان عرضه می‌شد.

باورهای امپریالیستی که بسیاری از محافظه‌کاران پس از سال ۱۹۴۵ همچنان به آن پایبند بودند، ریشه در تاریخ این دوره (به‌ویژه جنگ جهانی دوم) داشت. حدود نیمی از اعضای حزب محافظه‌کار در پارلمان پیش از آغاز قرن بیستم به دنیا آمده بودند. هنوز ممکن بود که در کنفرانسی فردی سخنرانی کند که دستیار ویژه جوزف چمبرلین (وزیر مستعمرات بریتانیا در اوایل قرن بیستم) بوده است.

محافظه‌کاران معتقد بودند که “ماموریت امپراتوری بریتانیا” و “ماموریت امپریالیستی محافظه‌کاران” یکی است. همان‌طور که در فصل اول توضیح داده شده بود، علاقه‌ی بریتانیا به امپراتوری، در اصل از منافع مستقیم نخبگان سیاسی سرچشمه می‌گیرد:

مثلاً خدمات مستعمراتی (Colonial Services) که اعضای آن عمدتاً از مدارس خصوصی و دانشگاه‌های قدیمی انتخاب می‌شدند،

This is a unique website which will require a more modern browser to work!

Please upgrade today!