انگلستان بدون آمریکا و تنها ۴۱-۱۹۳۵

وقتی کابینه بریتانیا پیشنهاد را دریافت نمود، اولین عکس العمل آن رد کردن پیشنهاد بود: مدارک مخفی کابینه جنگ اینطور نوشته‌اند: “نظر کابینه جنگ این بود که معامله رسمی و چانه زنی رسمی در چارچوب پیشنهاد شده، خارج از سوال می‌باشد.”^۲۴ حتی چرچیل هم مخالف بود با دادن، به قول خودش “چک سفید امضا برای تمام املاک فرا آتلانتیکی خودمان”.^۲۵ اما بریتانیا در شرایطی دیگر نبود که بتواند تعیین تکلیف کند: بریتانیا دیگر حق انتخاب نداشت مگر اینکه کمک‌ها را طبق پیشنهاد آمریکا قبول کند. نهایتاً یک توافقی انجام گرفت: دو تا از اجاره‌ها به عنوان “کادو” تعیین شدند از طرف دولت بریتانیا بقیه هم بخشی از پیشنهاد و معامله ای که روزولت گفته بود شدند، که روزولت بتواند آمریکایی ها را برای کمک‌های خود به بریتانیا قانع سازد، که آمریکایی‌ها فکر نکنند که مورد سوء استفاده بریتانیا قرار گرفته‌اند. زیرا آمریکایی‌ها حتی در اوج بحران‌های بین‌المللی نسبت به نیت بریتانیایی‌ها به طور سنتی مشکوک بودند. مرگ عادت موجب بیماری است موضوع شده بود. به عبارت دیگر ترک شک موجب بیماری می‌باشد.
در دوم سپتامبر ۱۹۴۰ معامله “کشتی‌های جنگی در مقابل پایگاه‌ها” امضا گردید. موضوع هم سمبلی بود و از اهمیت عملی بودن برخوردار بود. ایالات متحده آمریکا رسماً بی طرف بود، ولی همزمان، با این حرکت غیر بی‌طرفانه، عملاً از بریتانیا حمایت خود را نشان داده به عنوان خط مقدم دفاعی خود. وقتی نهایتاً کشتی‌های جنگی به بریتانیا رسیدند، آنها با یک حرکت احساساتی دلسوزانه از طرف آمریکا نسبت به بریتانیا وارد شدند. دقت بسیار در مجهز کردن آنها به کار رفته بود. در کشتی ها صابون های زیاد همراه با حوله گذاشته شده بودند. کابینه های پر از نوشیدنی در کشتی کار گذاشته شده بودند. اسباب بازی برای فرزندان سربازان بریتانیایی در کشتی ها گذاشته شده بودند که قبل از رفتن به جنگ آنها را به بچه های خود بدهند. و در تمام دیوارهای کشتی تابلوهای آویزان شده بودند که شعارها حاکی از آن بودند برای سربازان بریتانیایی که “آنها را (منظور آلمانی ها می باشد) بفرستید به جهنم، حرام زاده ها.”^۲۶

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28