انگلستان بدون آمریکا و تنها ۴۱-۱۹۳۵

شاخص موضع “اول آمریکا” همیشه در تظاهرات حضور داشت شخصی به نام چارلز لیندبرگ بود، که یک خلبان و مهندس هواپیما بود، و همه به او مشکوک بودند که با فاشیست هم سوئی داشت. پس از بازدید از کارخانه‌های هواپیماسازی آلمان، وی گزارش داد در آمریکا که چقدر آلمان نسبت به صنایع هواپیماسازی بریتانیا پیشرفته‌تر است و اخطار داد که آمریکا گول نخورد که بریتانیا ممکن است جنگ را برنده شود. طرفدار دیگر شخصی بود به نام کینگمن بروستر، که بعدها رئیس دانشگاه یل گردید، و همچنین سفیر آمریکا در بریتانیا هم شد. وی بر این باور بود که نهضت شاخص کلی احساس “آمریکا اول”در کشور می‌باشد، و اینکه در آمریکا، موضع “آمریکا اول” طرفداران زیاد دارد. افراد زیادی بر این باور در آمریکا بودند که جنگ کامل باعث از بین رفتن نهادهای آمریکا می‌گردد، و حتی خود دموکراسی هم ممکن است از بین برود. به خصوص اینکه این افراد بحثشان این بود که بریتانیا خط مقدم آمریکا نمی‌باشد. آنها بر این باور بودند که هیتلر قادر به اشغال آمریکا نمی‌باشد، و نمی‌توانست به آمریکا حمله کند، آمریکا هم نمی‌تواند با آلمان تجاوز کند. اقیانوس اطلس خیلی بزرگتر از این می‌باشد که بتوان چنین کارهایی را کرد. برگردیم به عقب، بروستر اعتراف کرد که، “اگر آمریکا موضع انزوا گزینی به خود می‌گرفت فاجعه آمیز می‌بود.”^۲۸
روزولت و آنهایی که بر این باور بودند که آمریکا باید هر کاری که می‌تواند بکند که به بریتانیا کمک کند دوستان و متحدان قوی داشتند در بین خبرنگاران جنگی که در لندن مستقل بودند. در ماه آگوست و سپتامبر نبرد بین بریتانیا بر روی آسمان‌های جنوب انگلستان در گرفته بود. هر روز نیروی هوایی آلمان در صدد حمله به بریتانیا بود، و به پایگاه‌های هوایی بریتانیا و شهرهای آن حمله می‌کرد و بمباران می‌کرد، و درگیری با نیروی هوایی بریتانیا بسیار بالا گرفته بود. نبرد بسیار پر ماجرایی برای بقا بود، هر غروب به مراتب توسط خبرنگاران به رادیوهای آمریکا گزارش می‌شد.

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28