انگلستان بدون آمریکا و تنها ۴۱-۱۹۳۵

دو ماه طول کشید که روزولت بتواند موضوع لند-لیس که مطرح شده بود را از کنگره بگذراند. در ماه مارس تاریخ یازدهم سال ۱۹۴۱ بعد از رای گیری که بر اساس خط و نشان‌های جزئی صورت گرفت، دموکرات‌ها رای مثبت دادند، جمهوری‌خواهان رای منفی، لایحه به عنوان قانون امضا گردید. ایورل هریمن، تاجر معروف آمریکایی به لندن فرستاده شد که معامله لند-لیس را از طریق لندن هم تکمیل سازد. او دستور صریح از طرف روزولت داشت،” به غیر از جنگ پیشنهاد هر کاری را که ما می‌توانیم انجام بدهیم ارائه دهید که فقط جزایر بریتانیا زیر آب نروند و غرق نشوند.”^۴۰
چرچیل بعدها لند-لیس را به عنوان “یک حرکت فوق العاده در تاریخ هر ملتی”^۴۱ یاد کرد. لند-لیس یک حرکت لازمی بود که به موقع برای یک دولتی که زیر فشار بود آمد، و با مقایسه با کمک‌های مالی که در جنگ اول جهانی صورت گرفته‌اند، یک کار بسیار خوب و دست و دلبازی بود. روزولت مصمم بود که دیگر بر سر قرض دادن در زمان جنگ بحث زیاد پیش نیاید. علیرغم این حرف‌ها لند-لیس یک عمل بشردوستانه خالص نبود. حمایت از بریتانیا در واقع دفاع از آمریکا بود که خارج از جنگ بماند.
کلاد پپر اعتراف می کند که وی “به بریتانیا به دید سرباز مزدور می‌نگریست که از طرف آمریکا بجنگد.”^۴۲ همچنین لند-لیس کادو نبود. شرایط آن هنوز در شرف مذاکره بود و در هر حال برای آن انتظار پرداخت به آمریکا از طرف بریتانیا در کار بود. مجانی بود.
هدف اصلی چرچیل هنوز این بود که آمریکا را متقاعد سازد که در جنگ به بریتانیا بپیوندد. در سال ۱۹۱۷ ویلسون، رئیس جمهور آمریکا نهایتاً اعلان جنگ بر روی آلمان داد، زیرا آلمان به کشتی‌های آمریکایی در آتلانتیک شمالی حمله کرد. در سال ۱۹۴۱ چنین چیزی دوباره اتفاق بیفتد امکان‌پذیر بود. غرق کردن کشتی‌های آلمانی توسط آلمان به حد بالایی رسیده بود: ۵۳۰ هزار تن در ماه مارس، ۶۰۰ هزار تن در ماه آوریل. در این شرایط حتی برای در نظر گرفتن زمان برای ساختن کشتی‌های جدید، تا آنها آماده شوند، بریتانیا یک سوم ناوگان کشتی‌های بازرگانی خود را فقط در یک سال از دست خواهد داد. روزولت دستور مخفی صادر کرد که نیروی دریایی آمریکا باید آماده باشد برای اسکورت کردن کشتی‌های متحدین بر روی شمال آتلانتیک، که از ماه آوریل شروع گردد، اما در آخرین لحظه عقب نشینی کرد نسبت اعتراض به اینکه آمریکا نباید کشتی‌های متحدان خود را اسکورت نماید. به جای آن روزولت، با اینکه چرچیل بسیار ناراحت شد، با ملاحظه آمریکا گشت خود را فقط تا وسط اقیانوس اطلس گسترش داد، تا پایان ماه آوریل، در ماه جولای در پادگان‌های جزیره ایسلند، که پادگان‌های بریتانیایی بودند، مستقر شد.

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28