انگلستان بدون آمریکا و تنها ۴۱-۱۹۳۵

همینطور که بحران‌ها بدتر می‌شدند روزولت می‌خواست که تلاش بیشتر می‌کرد که کمک بریتانیا بکند که نقش در جهان کمتر شود، اما اختلافات بین دو دولت باعث شکست برنامه وی می‌شد.
تجارت یک مسئله اصلی بود. آمریکا به طور فزاینده‌ای از دست بریتانیا شاکی بود به خاطر تبعیض در مقابل تولیدات ایالات متحده. در سال ۱۹۳۷ شانزده درصد تمام کالاهایی که آمریکا صادر می‌کرد به بریتانیا رفت، که بریتانیا تبدیل شده بود به یک همکار تجاری بسیار پر ارزش برای آمریکا، اما اهمیت آمریکا برای بریتانیا رو به افت می‌رفت، زیرا بریتانیا رو به گسترش تجارت خود با امپراتوری بود. در سال ۱۹۳۷ فقط ۱۱ درصد واردات بریتانیا از آمریکا بود، و ۳۹ درصد از امپراتوری.^۶
گوردل هال، وزیر امور خارجه روزولت از این روند که می‌دید بسیار نگران بود، که چقدر تلاش‌های ناموفق از طرف تولید کنندگان و کشاورزان آمریکا انجام می‌گیرد. وی بریتانیا را مقصر دانست، و بر این عقیده بود که سیاست “ترجیح تجارت با امپراتوری” که باعث ایجاد تعرفه‌های پایین بر روی واردات از امپراتوری به داخل بریتانیا شده است، تعرفه‌های بالا بر روی واردات از کشورهای خارج از امپراتوری بریتانیا به بریتانیا می باشد، چنین تبعیض را برای آمریکا ایجاد کرده است. هال احساس می کرد که تبعیض‌های وارد شده منصفانه نبودند و متقاعد بود که سدهای تجاری و اقتصاد ملی‌گرایی ریشه اصلی جنگ می‌باشد. بریتانیا نظر دیگری داشت. نظر بریتانیا این بود که بناسازی تجارت و اقتصاد امپراتوری بهترین راه عبور و خارج شدن از رکود اقتصادی بود، و آمادگی کاهش در سیاست “ترجیح تجارت با امپراتوری” را نداشتند مگر اینکه آمریکا در تعرفه خودش تجدید نظر کند، و از آن به طور فاحش بکاهد. مذاکرات راجع به کاهش سد تجارت بین دو کشور ادامه پیدا کرد. از سال ۱۹۳۴ این جریان ادامه داشت تا سال ۱۹۳۸.

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28