انگلستان بدون آمریکا و تنها ۴۱-۱۹۳۵

در اوایل ۱۹۳۸ روزولت نگاه خود را به شرایط بد اروپا انداخت. وی پیشنهادی را که معاون وزیر امور خارجه آمریکا، سام ویلس کرده بود ارائه داد برای کنفرانس صلح با سرپرستی ایالات متحده آمریکا. روزولت امید داشت که این کنفرانس اصول رفتار در روابط بین‌الملل را بنا خواهد نهاد، و از بالا رفتن سطح مسابقات تسلیحاتی کاهش خواهد داد به اضافه اینکه این کنفرانس راه تجارت جهانی را باز خواهد نمود. روزولت به طور سری از حمایت چمبرلین خواستار شد، و از وی خواست که ظرف یک هفته پاسخ دهد. چمبرلین از این موضوع زیاد خوش آیند نشد. وی بعدها در خاطراتش راجع به این موضوع اینطور ذکر کرد، “برنامه عالی به نظر می‌رسید، و برای آلمان و ایتالیا کاملاً بسیار مسخره آمیز خواهد بود. حتی آنها ممکن است از این برنامه استفاده کنند برای به تاخیر انداختن صحبت با ما.”^۸ بدون مشورت با وزیر خارجه خود، انتونی ایدن، که در یک مسافرت کوتاه تعطیلاتی در فرانسه بود، چمبرلین یک پاسخ به روزولت فرستاد، و گفت که در پاسخ خود به روزولت که نظر وی برای صحبت با موسیلینی، هیتلر چه می‌باشد، و از روزولت خواست که فعلاً دست نگه دارد. لرد هیوم، که آن موقع رئیس دفتر مخصوص پارلمانی چمبرلین بود، بعدها گفت که پاسخ چمبرلین اشتباه بود. او گفت در مصاحبه با بی بی سی، “این اولین علامت‌هایی بود که آمریکا علاقمند به امور و شرایط بد اروپا شده بود که در حال تکامل یافتن بود در آلمان. چمبرلین نبایست درخواست آمریکایی‌ها را رد می‌کرد.”^۹
پس از باخبر شدن از موضوع، ایدن بسیار عصبانی شد، وی از دیپلماسی شخصی چمبرلین بسیار متنفر بود، و می‌خواست همکاری نزدیک را بین بریتانیا و آمریکا تشویق نماید. ایدن گفت: “چیزی که باید انتخاب کنم، همکاری انگلیس و آمریکا است برای تضمین صلح جهانی، و یک مصالحه حل اختلاف با موسیلینی.”^۱۰ هرچه هم ساده لوحانه اقدام آمریکا باشد، و به نظر برسد، ایدن مطمئن بود که باید پیگیری شود و تشویق گردد، نه اینکه رد گردد. پس از برگشت با عجله به لندن، ایدن کابینه را تشویق و متقاعد ساخت که عکس‌العمل مثبت به پیشنهاد روزولت نشان داده شود، و چمبرلین در نتیجه پیشنهاد داد که روزولت درصدد ایجاد یک کنفرانس بین‌المللی گردد، و همزمان بریتانیا سعی کرد که مستقیم با دیکتاتورها، موسولینی، و هیتلر مذاکره نماید. اما دیگر دیر شده بود. روزولت دیگر علاقمند به موضوع نبود و موضوع سرد شده بود. روزولت چمبرلین را آزاد گذاشت که به راه خود ادامه دهد، و به تنهایی عمل کند.

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28