جوامع جهانی بین دو جنگ بین الملل: آمریکایی شدن فرهنگ و تجارت جهان

روزنامه عوام پسند دیلی اکسپرس سال ۱۹۲۷ می گفت اکثر سینمارو‌های بریتانیایی آمریکایی زده شده‌اند. “آنها سعی می‌کنند دائم از حرف زدن آمریکایی‌ها تقلید کنند، مثل آمریکایی‌ها فکر کنند، و مرتب در رویای آمریکایی بودن هستند. ما چندین میلیون زن داریم که همه موقتی شهروند آمریکایی شده‌اند {البته منظور کنایه است}.”^۲۴ روزنامه تنها نبود در این مورد، معلم‌ها، سیاستمدارها، کشیش‌ها، همه از فیلم‌های آمریکایی شاکی بودند. فیلم‌ها به غیر از مثال شدن برای آدم کشی، و پول‌های بدون حد و مرز ایده‌های جدید را هم در ذهن مردم از زندگی و سبک آمریکایی قرار می‌دادند، که از طرف زمامداران و بزرگان بریتانیایی مثال‌های بدی به شمار می‌رفتند.  یک نماینده حزب محافظه کار در مجلس بریتانیا اظهار داشت که “سینماها رزرو شده‌اند، با انبوه آشغال‌های آمریکایی، که به مردم از طرف منافع انحصاری آمریکایی تحمیل شده‌اند.”^۲۵

در سال ۱۹۲۷، در سال ۱۹۳۷ پارلمان قوانینی را تصویب نمود، مبنی بر محدود ساختن نفوذ سینمای آمریکا بریتانیا. رئیس اتاق بازرگانی بریتانیا در سال ۱۹۳۷ اظهار داشت که “من می‌خواهم جهان قادر به تماشای فیلم‌های بریتانیایی باشد. فیلم‌هایی که واقعیات زندگی بریتانیایی را نشان می‌دهند. استانداردها و ایده‌های بریتانیایی گسترده در سطح جهان گردند.”^۲۶ در سال ۱۹۲۷ وقتی که اولین قانون سینما تصویب گردید فقط ۵ درصد فیلم‌هایی که در بریتانیا و اقسا نقاط امپراتوری نشان داده می‌شدند ساخت بریتانیا بودند. دیپلمات‌های بریتانیایی در سایر نقاط جهان شاکی بودند و می‌گفتند که سیر فیلم‌های آمریکایی باعث می‌شود که تقاضا برای فیلم‌های آمریکایی زیاد گردد و فیلم‌های بریتانیایی به عقب زده شوند. مطبوعات بریتانیایی در این زنگ خطر شریک بودند. “فیلم برای آمریکا مانند پرچم بود برای بریتانیا، به عبارت دیگر فیلم برای آمریکایی‌ها آنقدر مقدس و مهم است، مانند وقت و زمانیکه در گذشته پرچم برای بریتانیا مهم بود. آمریکایی‌ها را اگر جلویشان را نگیریم، جهان را آمریکایی می‌کنند.”^۲۷ این را روزنامه مورنینگ پست نوشت.

هدف قانون فیلم این بود که حمایت از صنایع فیلم بریتانیا بشود. یعنی سینماها مجبور باشند که سهمیه خاصی برای نشان دادن فیلم های بریتانیا در نظر بگیرند، که تا تاریخ ۱۹۳۶ به ۲۰ درصد برسد. اما تا سال ۱۹۳۴ یکمرتبه فیلم‌هایی که در بریتانیا نشان داده می‌شدند با اصلیت بریتانیایی خود رسیدند به ۲۸ درصد، وی فیلم‌های کم کیفیت بودند که صرفاً تولید شده بودند که سهمیه را پر کنند، هیچ تماشاگر بریتانیایی حاضر به دیدن این فیلم‌ها نبود.

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23