«رابطه هستهای ویژه» آنگلو-آمریکایی: خاستگاه راهبرد دفاعی دو حزبی معاصر بریتانیا
ایدن در سال ۱۹۵۵ در جلسه کابینه اظهار داشت:
منافع ما در خاورمیانه بیش از ایالات متحده است، زیرا وابستگی ما به نفت خاورمیانه و تجربه مان در آن منطقه بیشتر از آمریکایی هاست. بنابراین نباید اجازه دهیم که عدم تمایل به اقدام بدون موافقت کامل و حمایت آمریکا بیش از اندازه ما را محدود کند. ما باید سیاست خود را بر مبنای منافع مان در منطقه تأمین مالی کنیم و ایالات متحده را تا حد امکان به حمایت از آن وادار نماییم. 9
رویکرد ایدن در قبال بحران سوئز با این باور او همخوان بود که بریتانیا در صورت لزوم می تواند به تنهایی و بدون کمک ایالات متحده اقدام کند. همین واقعیت که بریتانیا در حالی ایده “روابط ویژه” را به آمریکا پیشنهاد میداد که هم زمان تلاش میکرد آنان را فریب دهد باعث خشم آیزنهاور شد. پس از حمله مشترک بریتانیا، فرانسه و اسرائیل به مصر آمریکا نقش اصلی را در سازمان ملل برای محکوم کردن تجاوز بریتانیا ایفا کرد و خواستار خروج فوری نیروهای بریتانیایی از خاک مصر شد. بحران سوئز در سال ۱۹۵۶ نمایانگر تضاد کامل منافع میان بریتانیا و آمریکا بود که با درگیری های شخصیتی میان نخست وزیر بریتانیا آنتونی ایدن و رهبر آمریکا دوایت ایزنهاور و وزیر امور خارجه اش جان فاستر دالی تشدید شد.
در پی وخامت وضعیت جسمانی ایدن نیز در سال ۱۹۵۷ از مقام نخست وزیری استعفا داد و هارولد مک میلان که مدتی وزیر خارجه دولت او بود، جانشین وی شد.
تا زمانی که مک میلان به قدرت رسید امید به ایجاد روابط ویژه میان بریتانیا و ایالات متحده به دلیل بحران سوئز کمرنگ شده بود دست کم توانایی بریتانیا در تأثیرگذاری و جهت دهی به سیاست آمریکا – تلاشی که هم محافظه کاران و هم حزب کارگر از دوران جنگ و پس از آن برای حفظ جایگاه بریتانیا به عنوان یک قدرت بزرگ دنبال میکردند – تضعیف شده بود. بریتانیا ایالات متحده را قدرتی توانا، اما هنوز نابالغ در امور بین الملل میدانست و خود را کشوری بزرگ با تجربه ای برتر در عرصه دیپلماسی تلقی میکرد همان طور که یکی از شاعران گمنام در زمان مذاکرات مربوط به وام سال ۱۹۴۵ چنین سرود:
«در واشنگتن، لرد هالیفاکس
به آرامی به لرد کینز گفت:
