موقعیت ایران در استراتژی “روابط خاص” بین انگلستان و آمریکا
پیروزی انقلاب اسلامی ایران و از بین رفتن اساس قدرت ایالات متحده در منطقه و احساس خطر و ناامنی حکام منطقه خلیج فارس نسبت به آینده رژیمهای خود در مقابل انقلاب اسلامی باعث ایجاد تشکلی بین کشورهای کوچکتر منطقه خلیج فارس گردید. که شورای همکاری خلیج فارس نام گرفت واساسنامه آن در فوریه 1980 در عربستان به امضاء رسید.
تشکیل شورای همکاری خلیج فارس سیاستی بود، که سیاست «روابط خاص» بین آمریکا و بریتانیا بر اساس زمینههای موجود در خلیج فارس و تشدید احساس نگرانی حکام منطقه خلیج فارس از ناحیه انقلاب اسلامی و تجاوز شوروی مطرح گردید و پرورش داده شد.(Kelly,2000)
شورای همکاری خلیج فارس، یک نقطه مهم استراتژی «روابط خاص» بریتانیا و آمریکا در مقابل ایران پس از پیروزی انقلاب اسلامی و در آغاز قرن بیست و یکم به شمار میرود.
بریتانیا و آمریکا با سیاست «روابط خاص» در قرن بیست و یکم از روابط حسنهای با دولتهای عربی خلیج فارس برخوردارند. آنان سعی میکنند جهت حفظ منافع خود در خلیج فارس بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران، روابط خود را با دولتهای خلیج فارس به روشهای متفاوت مانند ارتباط با خانوادههای حاکم کشورها حفظ نمایند. بریتانیا و آمریکا تلاش میکنند از طریق ارتباطات و روابط سنتی حسنه با خانوادههای حاکم کشورهای شورای همکاری خلیج فارس منافع استراتژیک، سیاسی،نظامی واقتصادی خود را حفظ کنند.
انگیزه منافع اقتصادی، مانند دسترسی به بازارهای کشورهای ثروتمند عربی حوزه خلیج فارس، فروش اسحله، معاملات نفتی و مهار کردن جمهوری اسلامی ایران در منطقه خلیج فارس موجب گردیده که استراتژی «روابط خاص» بریتانیا و آمریکا نقش فعالی در مناسبات دیپلماتیک با کشورهای شورای همکاری خلیج فارس ایفا کند.(Lelly,2000)
(2).thor
– Leifer, M.(1993).Constraints and Adjustments in British Foreign Policy London, George Allen Unwin,192.
– دیمبلی، دیوید (1998). مصاحبه با جک گلویل، شبکه تلویزیون BBC.
– Rhodes – James, R.(1994) Churchill speaks: Winston S.Churchill in peace and war, collected speeches,1897 – 1963, New York, windward,880.
– Churchill to Eisenhower,5 April 1953, Prem 11/10/4 (PRO).London.
– Dimbleby, D. and Reynods, D. (1999). An Ocean Apart, London, Hodder and Stoughton, 180, 204, 213- 214.
– دیمبلی، دیوید (1998). مصاحبه با ژنرال اندرو گودپستز، رئیس دفتر آیزنهاور و مشاور نزدیک وی در سیاست خارجی، شبکه یک تلویزیون BBC.
– Mclean, D.(1997). British Foreign Policy Since Sues, 1956- 1968, London, Hodder and Stoughton, 138- 139.
– Macmillan, H.(1972). Pointing the Way, 1959- 61, London, Macmillan, 118- 119,477.
– Cp(57) 5,6Jan., 1957, CAB 129.66c (54) 53, Middle East: Anglo- American Policy. Letter to Foreign Ambassador to Washington, Secret, 25th January 1954.
– Borrows, B. (1995). Footnotes in the sandi The Persian Gulf in Transition, 1953- 1958, London, Michael Russell, 135.
– Yergin D. (1990). Shattered Peace: The origins of the cold war and the National Security State, London, Penguin Books, 569.
– Alexandery. And Nanes A. (Eds), The United States and Iran: A Documentary History, Maryland University Publications of America, 265- 266, 275.
– PRO, London, Premll/725, The Correspondence and Papers of the Prime Minister’s Office, sir Roger Stevens, The British Ambassador in Tehran, the Foreign Office, Top secret. ???, March, 1954.