حاکمیت امپراتوری بریتانیا، دوران پس از امپراتوری و جهان بینی چرچیلی(1945-2016) (تعدیلات و چالشها در استراتژی دیپلماتیک معاصر بریتانیا)
پیشتر نیز اشاره شد. با این حال، برای ادامه تحلیل، اشارهای گذرا به رخدادهای دوران جنگ جهانی دوم نیز ضروری بهنظر میرسد.
در فاصلهای کمتر از دو هفته پس از روی کار آمدن چرچیل، ارتش آلمان به سواحل کانال مانش رسید. حمله قریبالوقوع آلمان به بریتانیا محتمل بهنظر میرسید، چرا که ارتش بریتانیا برای دفاع از سرزمینهایش آمادگی کافی نداشت؛ زیرا بخش اعظم نیروهای بریتانیا و امپراتوری درگیر جنگ در دیگر نقاط جهان بودند. در چهارم ژوئن ۱۹۴۰، چرچیل در نطق خود در مجلس عوام اعلام کرد: «ما هرگز تسلیم نخواهیم شد؛ و حتی اگر – که من لحظهای هم آن را باور ندارم – این جزیره یا بخش بزرگی از آن تحت سلطه درآید و در گرسنگی بسر برد، آنگاه امپراتوری ما در آن سوی دریاها، مسلح و محافظتشده توسط ناوگان بریتانیا، مبارزه را ادامه خواهد داد تا آنکه در وقت مقرر الهی، دنیای نو با تمام قدرت و عظمت خویش، برای نجات و آزادسازی دنیای کهن، گام پیش نهد.»15
بریتانیا، همانند آنچه در جنگ جهانی اول اتفاق افتاده بود، بار دیگر به ایالات متحده آمریکا روی آورد، و دولت بریتانیا در عمل پذیرفت که بدون کمک آمریکا، قادر به دفاع از جزایر بریتانیا در برابر تهاجم هیتلر نخواهد بود. با این حال، روزولت در پاسخ به درخواست چرچیل تمایلی از خود نشان نداد. در نهایت، روزولت پیشنهادی به چرچیل ارائه داد: «بریتانیا میتواند از آمریکا کمک نظامی دریافت کند، اما در ازای آن باید چیزی را واگذار کند.»16 آنچه روزولت مطالبه کرد، اجارهنامههایی ۹۹ ساله برای هشت قلمرو بریتانیا در قاره آمریکا – از نیوفاندلند تا کارائیب – بود تا ایالات متحده بتواند در آن مناطق پایگاههای هوایی و دریایی برای تقویت دفاع خود احداث نماید. بریتانیا گزینهای جز پذیرش شرایط آمریکاییها نداشت. چرچیل با ارائه دو مورد از این اجارهها بهعنوان «هدیهای» از سوی دولت بریتانیا، سازشی را ترتیب داد. نهایتاً توافق امضا شد و ایالات متحده رسماً موافقت کرد که تسلیحات نظامی را به بریتانیا – بهعنوان بخشی از دفاع مقدماتی خود – عرضه کند.
با ادامه جنگ، ایالات متحده بیش از پیش درگیر آن شد و در نتیجه، مطالباتش از بریتانیا نیز افزایش یافت. الیوت روزولت، پسر رئیسجمهور، که در جلسات شرکت داشت، درباره بیاعتمادی پدرش نسبت به چرچیل اظهار داشت: «او احساس میکرد که پس از پایان جنگ، چرچیل بر این باور است که بریتانیا امپراتوریای بزرگتر و نفوذی بیشتر خواهد داشت؛ و اینکه او از کمکهای آمریکا سوءاستفاده خواهد کرد، درحالیکه ایالات متحده همچنان در نقشی ثانویه باقی خواهد ماند.»
چنانکه در فصل چهارم نیز بررسی شد، آمریکا مصمم بود – بهصراحت – به امپریالیسم پایان دهد. بنابراین، با بهرهگیری از قدرت مالی خود، ارادهاش را طی و پس از جنگ جهانی دوم بر بریتانیا تحمیل کرد. یکی از نشریات پرخواننده آمریکایی چنین نوشت: «تنها چیزی که اطمینان داریم برایش نمیجنگیم، حفظ امپراتوری بریتانیاست.»17 چرچیل در پاسخ به اتهاماتی مشابه اعلام کرد: «من بهعنوان وزیر اول پادشاه منصوب نشدهام تا بر فروپاشی امپراتوری بریتانیا نظارت کنم.»18
این کشمکشها ادامه یافت. هرچه کمکهای مالی و نظامی بیشتری از سوی آمریکا به بریتانیا اختصاص مییافت، مطالبات ایالات متحده نیز افزایش مییافت. نهایتاً، اختلافات میان دو کشور بر سر مسئله هند به اوج رسید.19
Related Posts:
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142