حاکمیت امپراتوری بریتانیا، دوران پس از امپراتوری و جهان بینی چرچیلی(1945-2016) (تعدیلات و چالشها در استراتژی دیپلماتیک معاصر بریتانیا)
بهای این توافق اما، مخالفت شارل دوگل با پیوستن بریتانیا به بازار مشترک اروپا (E.E.C.) بود؛ بازاری که ستون سوم سیاست مکمیلان برای حفظ قدرت و منافع بریتانیا پس از دوران امپراتوری به شمار میرفت.
درخواست بریتانیا برای عضویت در جامعه اقتصادی اروپا
هارولد مکمیلان، مانند پیشینیان خود، چرچیل و ادن، دیدگاهی مشابه درباره اروپا داشت. او معتقد بود: «ما با اروپا هستیم، اما متعلق به آن نیستیم. ما مرتبط هستیم، اما متعهد نه. ما علاقهمند و همکار هستیم، اما جذب نشدهایم… ما به هیچ قارهای بهتنهایی تعلق نداریم، بلکه به همه تعلق داریم.»53 با این حال، همانطور که چرچیل بهویژه از تشکیل یک نظام فدرال اروپایی حمایت میکرد، مکمیلان نیز طرفدار آن بود. در واقع، این هدف نهایی چرچیل بود. نخست، اتحاد و شراکت با ایالات متحده؛ دوم، تکامل جامعه مدرن کشورهای مشترکالمنافع؛ و در نهایت، همکاری نزدیک با اروپا.
با تحقق دو هدف اول، اکنون مکمیلان خواستار پرداختن به هدف سوم بود، که بهطور عملی از سال ۱۹۶۰ با مسئله پیوستن به جامعه اقتصادی اروپا E.E.Cمطرح شد.
اما تا سال ۱۹۶۰، مکمیلان دلایل اقتصادی مهمی نیز برای پیوستن بریتانیا به E.E.C. میدید. او از حمایت محافل بانکی و صنعتی در بریتانیا برخوردار بود، زیرا اعتقاد داشتند عضویت در این جامعه، دو نیاز حیاتی صنعت بریتانیا را تأمین میکند: اول، بازار داخلی بزرگتر؛ و دوم، رقابت شدیدتر که صنعت را وادار به افزایش بهرهوری و کارایی میکرد.
رسانههای با کیفیت بالا مانند تلگراف و تایمز، و همچنین افکار عمومی نیز از این تصمیم حمایت میکردند. با وجود این حمایت گسترده، این سیاست نه از دل پارلمان، نه مطبوعات و نه افکار عمومی برخاسته بود، بلکه تصمیمی بود که در وزارت خزانهداری، هیئتمدیره شرکتهای بزرگ، و وزارت خارجه گرفته شده بود.
آمریکاییها که همواره بریتانیا را به مشارکت بیشتر در امور اروپا تشویق میکردند، از تصمیم مکمیلان برای پیوستن به E.E.C. استقبال کردند. در واقع، یکی از دلایلی که آمریکاییها در ابتدا نسبت به ارائه تسلیحات پولاریس به بریتانیا مردد بودند، این بود که گمان میبردند دوگل (رئیسجمهور فرانسه) احتمالاً درخواست بریتانیا برای ورود به E.E.C. را وتو خواهد کرد.
دلیل آن هم احساسات ضدآمریکایی بود که دوگل از زمان جنگ جهانی دوم در دل داشت، چرا که از رفتار آمریکا با نیروهای «فرانسه آزاد» دلخور بود. دستیابی بریتانیا به موشکهای پولاریس، برای دوگل بهانهای مضاعف برای رد درخواست عضویت بریتانیا شد. افزون بر این، دوگل بر این باور بود که دوستی بریتانیا با ایالات متحده، منجر به نفوذ بیشتر آمریکا در امور داخلی اروپا خواهد شد؛ امری که او بهشدت با آن مخالف بود.
در تضاد با موضع سنتی خود، ایالات متحده که در گذشته تمایلی به دخالت در امور اروپا نداشت، اکنون بهدلیل سیاست توسعهطلبانه اتحاد جماهیر شوروی، بهشدت علاقهمند بود که متحدان قدرتمندی در اروپای غربی داشته باشد. از این رو، آمریکا میخواست بریتانیا به جامعه
Related Posts:
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142