حاکمیت امپراتوری بریتانیا، دوران پس از امپراتوری و جهان بینی چرچیلی(1945-2016) (تعدیلات و چالشها در استراتژی دیپلماتیک معاصر بریتانیا)
چرچیل در سال ۱۹۰۰ بهعنوان عضو حزب محافظهکار به مجلس عوام راه یافت. اما تا پیش از آنکه به سن سیودو سالگی برسد، از محافظهکاران به لیبرالها پیوست. در سال ۱۹۰۵ بهعنوان معاون وزارت مستعمرات در دولت لیبرال کمپبل-بَنرمن منصوب شد. در سن سیوشش سالگی، بهعنوان رئیس هیئت تجارت، به عضویت کابینه درآمد و دو سال بعد، در ۱۹۱۰، وزیر کشور شد؛ در ۱۹۱۱ بهعنوان فرمانده عالی نیروی دریایی سلطنتی (First Lord of the Admiralty) و در ۱۹۱۷ وزیر مهمات بود. با آغاز جنگ جهانی اول، چرچیل یکی از چهار شخصیت برجسته کابینه، همراه با اسکویث، لوید جورج و گری محسوب میشد. با این حال، در انتخابات سال ۱۹۲۲ کرسی خود را در مجلس از دست داد.
در سال ۱۹۲۴ بار دیگر بهعنوان نماینده محافظهکار به مجلس بازگشت و تا سال ۱۹۲۹ وزیر خزانهداری بود. در دهه بعد، بهدلیل باور راسخش مبنی بر اینکه هند هرگز آمادگی حکومت بر خود را ندارد، با دولت ملی در مسئله هند بهشدت مخالفت کرد. او بر این باور بود که استقلال هند موجب تضعیف امپراتوری بریتانیا خواهد شد. همین امر منجر به استعفایش از کابینه در سایه پس از سقوط دولت بالدویین در سال ۱۹۲۹ شد. چرچیل در سایر مسائل نیز با حزب خود همصدا نبود، از جمله هشدارهای شدید او درباره ضرورت تجدید قوای نظامی بریتانیا که اغلب افراطی و هشدارآمیز تلقی میشد، و همچنین موضعگیریاش در ماجرای استعفای پادشاه. در نتیجه، او به مدت ده سال از قدرت کنار ماند و بسیاری معتقد بودند که در ۶۵ سالگی دوران فعالیت وزارتیاش پایان یافته است.
با این حال، اگر جنگ جهانی دوم آغاز نمیشد که در آن هشدارهای پیشین او درباره تهدید آلمان نازی به حقیقت پیوست و اعتبارش را بهشدت افزایش داد، چرچیل هرگز به نخستوزیری نمیرسید. در طول جنگ، بهدلیل بحران اقتصادی و نارضایتی هند از اعزام نیروی انسانی به جنگ علیه ژاپن و درخواست فزاینده آن برای استقلال، چرچیل در سال ۱۹۴۲ با اکراه کمیسیون سایمون را به هند فرستاد تا درباره فراهمسازی مقدمات استقلال مذاکره کند. تلاشهای او در زمان جنگ، که به بقای بریتانیا و آزادی غرب انجامید، باعث شد که او بهعنوان بزرگترین بریتانیایی قرن بیستم شناخته شود و اغلب با بزرگترین شخصیتهای تاریخی جهان مقایسه میشود؛ همه اینها در نتیجه عملکرد پنج سالهای از عمر نود سالهاش بود.
الک داگلاس-هیوم – وزیر امور خارجه و کشورهای مشترکالمنافع ۱۹۶۳–۱۹۶۰ (نخستوزیر ۱۹۶۴–۱۹۶۳)
داگلاس-هیوم اندکی پس از فارغالتحصیلی از دانشگاه آکسفورد بهعنوان نماینده محافظهکار وارد مجلس شد و دستیار پارلمانی نویل چمبرلین گردید. بین سالهای ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۰ وزیر امور کشورهای مشترکالمنافع بود و از سال ۱۹۵۷ به بعد، ریاست مجلس اعیان را نیز بر عهده داشت. هنگامی که در تابستان ۱۹۶۰ بهعنوان وزیر خارجه منصوب شد، حتی مطبوعات آگاه نیز در مورد تواناییهایش اطلاعات چندانی نداشتند، با این حال، سه سال سابقه رهبری مجلس اعیان را در کارنامه داشت.
Related Posts:
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142