حاکمیت امپراتوری بریتانیا، دوران پس از امپراتوری و جهان بینی چرچیلی(1945-2016) (تعدیلات و چالشها در استراتژی دیپلماتیک معاصر بریتانیا)
این نظام مشورتی در تداوم آن است: تبادل بیوقفه اسناد، پیامهای دیپلماتیک و دیدارهای رسمی درباره کلیه موضوعات مشترک، موجب شده اعضا از وضعیت یکدیگر آگاهی بینظیری داشته باشند.17
سلسله مراتبی از نشستها در سطوح مختلف وجود دارد، از کمیتههای فرعی کوچک گرفته تا کنفرانسهای نخستوزیران که تقریباً هر هجده ماه یکبار برگزار میشود. پیوند مهم دیگر در مشترکالمنافع، مسائل تجاری است. حدود ۲۰ تا ۲۵ درصد از کل تجارت جهانی را مبادلات تجاری میان اعضای مشترکالمنافع تشکیل میدهد. دفاع نیز از موضوعات همکاری نزدیک اعضا محسوب میشود. “نشستهای کارکنان نظامی میاناعضا، هماهنگی برنامههای آموزشی و طرحریزیها، مبادله افسران ستادی و متخصصان آموزشی، استانداردسازی تجهیزات، همکاریهای مشترک مانند پایگاه آزمایش موشکی وومرا در استرالیا یا ذخیره راهبردی مشترکالمنافع متشکل از نیروهای بریتانیایی، استرالیایی و نیوزیلندی مستقر در مالایا؛ همچنین ارائه کمکهای آموزشی، تجهیزاتی و نیروی انسانی به اعضای جدید پس از استقلال آنها از جمله این همکاریهاست.18
با این حال، تمامی کشورهای سابق امپراتوری بریتانیا روابط خود با بریتانیا را حفظ نکردند. “سابقه سیزده مستعمره شمال آمریکا که بین سالهای ۱۷۷۶ تا ۱۷۸۳ به زودی استقلال خود را گرفتند، وجود داشت.19 اما در قرن بیستم، خروجها با توافق مسالمتآمیزتری همراه بود.” در دهه ۱۹۳۰، همانگونه که در فصل پیشین دیدیم، ایرلندیها، یا حداقل ایرلندیهای جنوبی، خود را از پیوندهای بریتانیایی رها ساختند، اگرچه استقلال ایر (ایرلند) تا سال ۱۹۴۹ به رسمیت شناخته نشد.
مصر هرگز به طور رسمی بخشی از امپراتوری نبود، هرچند بین سالهای ۱۹۱۴ تا ۱۹۲۲ تحت الحمایه بریتانیا شد و درجات مختلفی از اشغال نظامی بریتانیا بین سالهای ۱۸۸۶ تا ۱۹۵۶ بر آن تحمیل گردید. سودان انگلیس-مصر که از سال ۱۸۹۹ به صورت مشترک توسط بریتانیا و مصر اداره میشد، در سال ۱۹۵۶ استقلال یافت و از مشترکالمنافع خارج شد. حکومت بریتانیا بر قلمروهای تحت قیومیت جامعه ملل در خاورمیانه به صورت نسبتاً سبکی اعمال میشد، به طوری که عراق در سال ۱۹۳۲ و اردن در سال ۱۹۴۶ استقلال یافتند. خشونتهای بین دو جامعه در فلسطین، بریتانیا را وادار ساخت تا به سرعت از مسئولیت خود در آنجا چشم پوشی کند و دولت مستقل اسرائیل ظهور یافت. برمه (میانمار) نیز بلافاصله پس از کسب استقلال در سال ۱۹۴۷، مشترکالمنافع را ترک کرد.
در سال ۱۹۶۰، سومالیلند بریتانیا با سومالی ایتالیا متحد شد و دولتی مستقل خارج از مشترکالمنافع تشکیل داد. به همین ترتیب، کامرون جنوبی در سال ۱۹۶۱ به کامرون فرانسه پیوست و مشترکالمنافع را ترک کرد. جمهوری خلق یمن جنوبی در سال ۱۹۶۷ خارج شد، در حالی که پاکستان در سال ۱۹۷۲ پس از عدم دریافت حمایت در جنگ داخلی خود، از این اتحادیه کنارهگیری کرد. با این حال، پاکستان شرقی به عنوان کشور جدید بنگلادش در مشترکالمنافع باقی ماند.
در سال ۱۹۶۱، آفریقای جنوبی داوطلبانه از مشترکالمنافع خارج شد، احتمالاً اندکی قبل از آنکه به دلیل سیاستهای نژادیاش اخراج شود. مهاجران سفیدپوست رودزیای جنوبی در سال ۱۹۶۵ یکجانبه استقلال خود از بریتانیا را اعلام کردند؛ این اقدام پس از تلاشهای طولانی
Related Posts:
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142