حاکمیت امپراتوری بریتانیا، دوران پس از امپراتوری و جهان بینی چرچیلی(1945-2016) (تعدیلات و چالش‌ها در استراتژی دیپلماتیک معاصر بریتانیا)

حاکمیت امپراتوری بریتانیا، دوران پس از امپراتوری و جهان بینی چرچیلی(1945-2016) (تعدیلات و چالش‌ها در استراتژی دیپلماتیک معاصر بریتانیا)

مقدمه
‌ این کتاب به بررسی نخبه سیاسی بریتانیا و فرآیند پایان امپراتوری می‌پردازد. تمرکز آن بر ایده‌های سیاست‌گذاری و نگرش‌های سیاسی نخبگان بریتانیا نسبت به استعمارزدایی از امپراتوری بریتانیا است؛ یا به عبارتی، چگونگی تعدیل‌های ایدئولوژیک و سیاستی نخبگان سیاسی بریتانیا در واکنش به شرایط و تحولاتی که به اعطای استقلال به مستعمرات منجر شد. حفظ منافع بریتانیا در این فرآیند، محور اصلی این پژوهش است و بررسی می‌شود که چگونه این ضرورت، راهبرد و سیاست‌های نخبگان بریتانیا را در دوره‌ای که این کشور به مستعمرات خود حاکمیت ملی یا استقلال کامل اعطا کرد، شکل داد.
در این راستا، ابتدا کشورهای مشترک‌المنافع بریتانیا، متشکل از دومینیون‌های سفیدپوست، ایجاد شد که در ادامه به کشورهای مشترک‌المنافع مدرن تکامل یافت—نهادی که کشورهای مشترک‌المنافع بریتانیا (ازجمله استرالیا، نیوزیلند و کانادا) را در کنار کشورهای تازه‌مستقل‌شده (مستعمرات پیشین) در آفریقا و آسیا در بر می‌گرفت.
دوره‌ای که در این کتاب مورد بررسی قرار گرفته است،یعنی زمانی که بخش عمده‌ای از مستعمرات امپراتوری بریتانیا استقلال یافتند و کشورهای مشترک‌المنافع مدرن شکل گرفت،بین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۶۳ را در بر می‌گیرد. منافع بریتانیا شامل نقش جهانی‌اش بود، که به معنای قدرت و نفوذ سیاسی بود. سرمایه‌گذاری‌های عظیم و از پیش تأسیس‌شده، تجارت، فرهنگ، سبک زندگی و اعتبار امپراتوری از عواملی بودند که قدرت جهانی بریتانیا به‌طور عمده بر آن‌ها استوار بود. همچنین، منافع نظامی یا دفاعی نیز در این معادله نقشی اساسی داشتند. تمامی این موارد به یک عامل بسیار مهم (اگر نگوییم مهم‌ترین عامل) مرتبط بودند: این عامل اقتصادی بود که به تدریج طبقه زمین‌دار، بازرگانان، سرمایه‌گذاران و رده‌های بالای دولت را به عنوان اصلی‌ترین بهره‌برداران از امپراتوری به هم پیوند داد.

این افراد به‌طور فزاینده‌ای با یکدیگر ادغام شدند و آنچه که به‌عنوان “طبقه حاکم ” (یا همان نخبگان سیاسی) شناخته شد، شکل گرفت. اعضای طبقه امپراتوری یا “حاکمیت” که در موقعیت تصمیم‌گیری نهایی قرار داشتند، استراتژیست‌ها یا نخبگان سیاسی بودند. آن‌ها سازندگان امپراتوری بریتانیا بودند.
این نخبگان باید ارزیابی‌هایی انجام می‌دادند که چگونه، کجا و چه زمانی باید از قدرت امپراتوری بریتانیا استفاده شود، یا اینکه آیا منافع اقتصادی باید دنبال شوند یا نادیده گرفته

This is a unique website which will require a more modern browser to work!

Please upgrade today!