حاکمیت امپراتوری بریتانیا، دوران پس از امپراتوری و جهان بینی چرچیلی(1945-2016) (تعدیلات و چالش‌ها در استراتژی دیپلماتیک معاصر بریتانیا)

۲) تسلط بر کانال مانش و دریای شمال؛
۳) استقلال کشورهای پست Low Countries)؛(
۴) حفظ توازن قوا.30
بریتانیا همواره در پی آن بود که از قرار گرفتن هیچ بخشی از جزایر بریتانیا، از جمله ایرلند، تحت سلطه قدرتی بیگانه جلوگیری نماید. دوم آن‌که، این کشور درصدد تسلط بر آبراهه‌های باریکی بود که بریتانیا را از قاره اروپا جدا می‌سازند؛ هدف از این تسلط، کنترل مسیرهای دریایی تجاری، تضمین تداوم ورود مواد غذایی از مستعمرات و دیگر مناطق خارجی، و از همه مهم‌تر، پیشگیری از هرگونه تهاجم نظامی بود.
در گام سوم، بریتانیا تلاش می‌کرد از افتادن سواحل اروپا در مقابل مصب رودخانه تیمز—به‌ویژه دهانه‌های اسکلت (Scheldt)و راین—به‌دست یک قدرت خصمانه جلوگیری کند. و نهایتاً، بریتانیا می‌کوشید تا مانع از آن شود که یک قدرت قاره‌ای اروپایی به چنان سلطه بی‌چون‌و‌چرایی دست یابد که استقلال کشورهای پست (Low Countries) را تهدید کرده و زمینه‌ساز ائتلافی قاره‌ای علیه خود شود.
همکاری میان بریتانیا و امپراتوری در طول جنگ جهانی اول به اوج و بالاترین سطح خود رسید. این واقعیت، البته با شدت و ضعف‌های مختلف، مورد پذیرش قلمروهای سلطنتی قرار گرفت. نخست‌وزیر استرالیا، جوزف کوک، اظهار داشت: «استرالیا بخشی از امپراتوری است؛ وقتی امپراتوری در جنگ است، استرالیا نیز در جنگ است.»31 نیوزیلند نیز واکنشی مشابه نشان داد و کانادا نیز وارد درگیری شد، هرچند در آنجا مقداری تردید وجود داشت؛ رهبر لیبرال‌های کانادا تأکید می‌کرد که میزان مشارکت، موضوعی‌ست که تنها به عهده‌ی خود قلمروهاست.
در آفریقای جنوبی پاسخ تا حدی مبهم‌تر بود؛ احساسات ضد بریتانیایی و طرفدار آلمان در بخشی از مردم آفریکانر به شورشی قابل‌توجه انجامید که با قاطعیت توسط ژنرال پیشین جنگ بوئر، لویی بوتا (نخست‌وزیر وقت) و یان اسموتس (وزیر دفاع) سرکوب شد. در ایرلند، حتی نمایندگان ملی‌گرای پارلمان در وست‌مینستر حمایت خود را ابراز کردند و هزاران مرد ایرلندی از نواحی جنوبی داوطلب خدمت در جبهه‌ها شدند.
در هند، نه تنها ملی‌گرایان افراطی مخالفتی با جنگ نشان ندادند، بلکه نیروهای محافظه‌کار نیز با تمام قوا از آن حمایت کردند. قلمروهای غیراروپایی امپراتوری نیز در جنگی که اغلب از منافع مستقیم آن‌ها به‌دور بود، مشارکتی گسترده داشتند: آفریقای شرقی بریتانیا حدود ۳۴۰۰۰ نیروی رزمی اعزام کرد که حدود ۲۰۰۰ نفر از آنان جان باختند. مستعمرات آفریقای غربی بریتانیا نیز ۲۵۰۰۰ نفر اعزام کردند و ۸۵۰ تن از آن‌ها کشته شدند.32 ده‌ها هزار نفر از دیگر مستعمرات نیز در واحدهای غیررزمی شرکت داشتند: ۸۲۰۰۰ مصری، ۸۰۰۰ اهل هند غربی، ۱۰۰۰ موریسی، و حتی ۱۰۰ نفر از فیجی.33

آمار کلی مشارکت نیز چشمگیر است: بریتانیا ۶٬۷۰۴٬۴۱۶ نفر را به خدمت گرفت که از این میان ۷۰۴٬۸۰۳ تن جان خود را از دست دادند. کانادا ۶۲۸٬۹۶۴ نفر اعزام کرد که ۵۶٬۶۳۹ تن کشته شدند. استرالیا ۴۱۲٬۹۵۳ نیرو اعزام کرد که ۵۹٬۳۳۰ نفر جان باختند. نیوزیلند

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142