بحران نفتی دیپلماتیک بریتانیا: رقابتهای ژئوپلوتیکی معاصر آنگلو-ساکسون در خلیج فارس: آیا از آن عبرتی گرفته شده است یا تنها حاصل خیالپردازی بزرگمنشانه سرآنتونی ایدن بوده است؟

فصل چهارم
ورود حزب محافظه به قدرت در سال 1951
هدف این فصل و فصل بعدی، بررسی چگونگی رویارویی حزب محافظهکار با بحران شرکت نفت ایران و انگلیس پس از سقوط دولت کارگری در اکتبر 1951 است.
حزب محافظهکار بهطور سنتی و آشکارا از جایگاه امپراتوری بریتانیا و توسعه آن حمایت میکرد. این حزب بود که در اکتبر 1951 از توافق شرکت نفت ایران و انگلیس پشتیبانی کرد و بحران مربوط به آن را مدیریت نمود. چرچیل آشکارا از مدافعان قدرت امپریالیستی بریتانیا در برابر بحرانهای آن بود. او معتقد بود که باید اقدامات قاطعی علیه کسانی که قدرت بریتانیا را به چالش میکشند، اتخاذ شود. در سال 1930، چرچیل اظهار داشت که استقلال هرگز نباید حقی برای حکومتشوندگان تلقی شود، و در هر صورت، اعطای استقلال به آنان موجب تضعیف کلی امپراتوری بریتانیا خواهد شد1. در مورد استقلال هند نیز، چرچیل اظهار داشت: «شما شاهد واکنشهایی در سراسر جهان نسبت به این موضوع خواهید بود2». نخست، مطالعاتی در خصوص نگرش حزب محافظهکار نسبت به استعمار انجام خواهد شد.حزب محافظهکار بر ضرورت همکاری سرمایه و کار و پایان دادن به رویههای محدودکننده میان کارفرمایان و همچنین در میان کارکنان تأکید داشت. این حزب، حزبی است که بر تحرک اجتماعی، کیفیت )و نه برابری(، و فرصت )بهجای امنیت( تأکید دارد. اینها دو شعار اصلی آن محسوب میشوند3.
سیاستهای حزب محافظهکار بهطور کلی دشوار است که در چارچوبی مشخص تعریف شوند. در برخی دورهها، مفاهیمی مانند آزادی فردی بهصراحت بیان میشوند و حتی ممکن است به تدوین سیاستهایی مشخص در راستای ترویج این ارزشها منجر شوند4. اما در دورههای دیگر، همانطور که در سیاستهای حزب کارگر و سایر احزاب نیز دیده میشود، این حزب چنان طیف گستردهای از ایدههای سیاسی را در برمیگیرد که ویژگیهای متمایز دکترین آن بهسختی قابل تشخیص است5.
حزب محافظهکار همواره احساس تعلق عمیقی نسبت به امپراتوری بریتانیا داشته است. این احساس در کنفرانس سالانه حزب در سال 1949 بهوضوح نمایان بود. “هرگز نباید روح امپراتوری را فراموش کنیم، آن احساس غیرقابلتعریف و عاطفی، اگر بخواهید، که جرقهای در ذهن ما میافکند و خرد ما را برمیافروزد؛ و این خرد به ما میگوید که سیاستی

1. F. LONGFORD, Eleven at NO.10, (London: Harrap, 1984), p.48.
2. Ibid.
3. S.E.FINER, Comparative Government, (Middlesex: Penguin, 1970),p.104.
4. M. BELOFF and G. PEELE, The Government of the United Kingdom, (London: Weidenfeld & Nicolson, 1971), p.167.
5. Ibid.

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124