حاکمیت امپراتوری بریتانیا، دوران پس از امپراتوری و جهان بینی چرچیلی(1945-2016) (تعدیلات و چالش‌ها در استراتژی دیپلماتیک معاصر بریتانیا)

بدین ترتیب، نخبگان سیاسی بریتانیا باید راهکارهایی برای حفظ منافع ملی می‌یافتند. در دنیای پس از ۱۹۴۵ که بریتانیا دیگر قادر به دفاع مؤثر از امپراتوری خود نبود، این منافع به‌آسانی می‌توانستند تابع اتحاد شوروی یا ایالات متحده شوند. برای حفظ و حراست از حیثیت دیرینه، شیوه زندگی، فرهنگ، پایگاه‌های استراتژیک، سرمایه‌گذاری‌های تجاری و نفوذ دیپلماتیک که نقش جهانی بریتانیا بر آن‌ها استوار بود، نخبگان سیاسی بریتانیا رویکردی مبتنی بر نظامی پراکنده از کنترل را در پیش گرفتند.
تصمیم‌گیرندگان امپراتوری در لندن پس از جنگ جهانی دوم، فرآیند اعطای استقلال کامل سیاسی به ملت‌های امپراتوری را با شتاب و نظمی چشمگیر آغاز کردند—از هند در سال ۱۹۴۷ شروع شد و تا سال ۱۹۶۳ عملاً برنامه استعمارزدایی تکمیل شد. با این حال، مستعمرات سابق تشویق شدند که پیوندهای پیشین خود را در برابر جهانی خطرناک و دگرگون‌شونده حفظ کنند. تلاش نخبگان سیاسی بریتانیا در اقناع کشورهای تازه‌استقلال‌یافته، منجر به پذیرش حفظ روابط تاریخی با بریتانیا توسط اکثر آن‌ها شد.
این تصمیم در عمل از طریق الحاق آن‌ها به اتحادیه کشورهای هم‌سود (British Commonwealth) تحقق یافت؛ اتحادی که تا آن زمان تنها شامل قلمروهای سفیدپوست بود. با پیوستن کشورهای جدید استقلال‌یافته در آفریقا و آسیا پس از ۱۹۴۵، این نهاد چندنژادی جدید به نام “هم‌سود مدرن” یا به‌طور ساده “کامنولث” شناخته شد، که در فصل سوم کتاب تعریف شده است.
حفظ پیوندهای تاریخی توسط مستعمرات سابق با بریتانیا یکی از دستاوردهای مهم دولت کارگر در فاصله ۱۹۵۱–۱۹۴۵ بود و به‌ویژه به ابتکار ارنست بِوین، وزیر امور خارجه وقت دولت کارگر. در سال ۱۹۵۰، در نخستین نشست وزرای خارجه کامنولث در شهر کلمبو (پایتخت سینهالی)، بِوین که یکی از حامیان سرسخت قدرت امپراتوری بریتانیا بود، توانست با طرح مفهومی نوین از هم‌سود، سوسیالیسم ضد استعمار حزب کارگر را با ملی‌گرایی بریتانیایی و میراث امپراتوری سازگار کند.
او که همواره معتقد بود امپراتوری برای مستعمرات نیز رفاه به همراه خواهد داشت، در نشست کلمبو در سال ۱۹۵۰ باور خود را به اجرا درآورد و “طرح کلمبو” را با موفقیت پایه‌گذاری کرد. بهبود شرایط اقتصادی و اجتماعی از طریق برنامه‌های کمک بریتانیا به مستعمرات سابق، دلیل ماندگاری روابط استعماری در قالب جدید هم‌سود مدرن بود که برای مستعمرات سابق، منافعی مادی و متقابل به همراه داشت.
این طرح برای کشورهای تازه استقلال‌یافته جذاب و قانع‌کننده بود، زیرا نه تنها با الزامات زمان حال سازگار بود، بلکه تا حدی نیز اقدامات گذشته را تأیید می‌کرد. بیست سال بعد، کمک‌های بریتانیا به مستعمرات سابق به حدود ۵۰۰ میلیون پوند رسید که بیش‌ترین بخش آن به ارتباطات، آموزش و توسعه کشاورزی اختصاص یافت—به‌ترتیب ۷۸ میلیون، ۷۲ میلیون و ۶۰ میلیون پوند. حوزه‌های متنوعی از جمله احداث جاده در نیجریه، اسکان زمین در کنیا، ساخت فرودگاه در هند غربی و ساخت پایتخت جدید در هندوراس بریتانیا تحت حمایت قرار گرفتند.
این کمک‌ها نمایانگر سرمایه‌گذاری در حسن نیت سیاسی و اقتصادی بودند—اما البته در بستری تحقق یافتند که پیوندهای عمیق‌تری از روابط صرفاً اقتصادی میان بریتانیا و مستعمرات

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142