حاکمیت امپراتوری بریتانیا، دوران پس از امپراتوری و جهان بینی چرچیلی(1945-2016) (تعدیلات و چالش‌ها در استراتژی دیپلماتیک معاصر بریتانیا)

سابق برقرار بود، چرا که نخبگان سیاسی، فرآیند پایان دادن به امپراتوری را با مهارت مدیریت کرده بودند.
در میان همه اعضای کامنولث، یک پیوند فرهنگی قدرتمند و پایدار وجود دارد: زبان انگلیسی، که به‌مرکزیت بریتانیا گسترش یافته است. در دهه ۱۹۶۰، حدود ۳۰۰ میلیون نفر انگلیسی را به‌عنوان زبان اول صحبت می‌کردند و حدود ۶۰۰ میلیون نفر قادر به استفاده و درک آن بودند. زبان انگلیسی به زبان جهانی در حوزه‌های تجارت، دیپلماسی، علم، هوانوردی، ورزش و دانشگاه تبدیل شده است. همچنین، با ظهور ایالات متحده به‌عنوان یک قدرت جهانی، گسترش زبان انگلیسی از طریق مطبوعات، رسانه و سینما بیش‌ از پیش گسترش یافت.
برنامه توسعه کشورهای مشترک‌المنافع و نسخه بریتانیایی طرح مارشال برای این کشورها، یعنی «طرح کلمبو»، عمدتاً مبتنی بر ملاحظات اقتصادی هوشمندانه بود؛ این طرح‌ها هدف داشتند نقش تجاری و مالی بریتانیا را در مستعمرات سابق حفظ کنند و در نتیجه، موقعیت اقتصادی و سیاسی بریتانیا را به‌عنوان یک قدرت جهانی تثبیت نمایند. تبدیل تدریجی امپراتوری به ساختاری به‌نام کشورهای هم‌سود در نهایت منجر به شکل‌گیری «باشگاه مشترک‌المنافع مدرن» شد که مهم‌ترین دستاورد و تعدیل سیاسی دولت کارگر در سال‌های ۱۹۵۱–۱۹۴۵ به‌شمار می‌آید.
با آن‌که حزب کارگر، حزبی سوسیالیستی و ضد استعماری بود، اما دولت کارگر عمیقاً معتقد بود که جایگاه بریتانیا به‌عنوان یک قدرت جهانی باید حفظ شود. از این‌رو توانست بین اصول سوسیالیستی خود و سیاست‌های سنتی محافظه‌کاران، که همواره حامی پررنگ امپراتوری بریتانیا بودند، تعادلی ایجاد کند. این سیاست‌ها با دیدگاه محافظه‌کاران میانه‌رو که مورد احترام حزب خود و نزدیک به چرچیل بودند، همخوانی داشت.
پیش از پایان جنگ جهانی دوم، افرادی مانند استنلی، وزیر مستعمرات و دوست نزدیک چرچیل، و اندرو کوهن، فرماندار اوگاندا، از سیاست‌هایی حمایت می‌کردند که دولت کارگر پس از جنگ اتخاذ کرد. این سیاست‌ها نهایتاً در دوران نخست‌وزیری مک‌میلان و تا سال ۱۹۶۳ کامل شدند.
در نتیجه، احساسات امپریالیستی محافظه‌کاران با رویکرد قیم‌مآبانه حزب کارگر تلفیق شد. دولت کارگر، به‌ویژه ارنست بوین، در سال ۱۹۴۶ هشدار داد که فروپاشی امپراتوری می‌تواند به کاهش سطح زندگی در بریتانیا و مستعمرات منجر شود و اعلام کرد که آماده نیست اجازه دهد امپراتوری بریتانیا صرفاً از بین برود.
چگونگی مدیریت فرآیند استعمارزدایی و هدایت آن به‌سمت تأسیس ساختار هم‌سود مدرن که طرح کلمبو بخشی اساسی از آن بود، موجب جلب حمایت مستعمرات سابق شد. بدین ترتیب نفوذ کمونیسم مهار شد و دیگر کشورهای غربی از ورود به مستعمرات سابق برای بهره‌برداری اقتصادی بازماندند. از آن زمان تاکنون، اعطای کمک‌های مالی به کشورهای در حال توسعه به بخشی از دیپلماسی بین‌المللی بدل شد؛ رویکردی که ریشه در همان روند استعمارزدایی دارد.
سیاست توسعه مستعمرات، مورد اجماع امپریالیست‌ها و ضد امپریالیست‌ها بود، چراکه هم به کشورهای در حال توسعه کمک می‌کرد و هم منافع اقتصادی بریتانیا را حفظ می‌نمود.

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142