حاکمیت امپراتوری بریتانیا، دوران پس از امپراتوری و جهان بینی چرچیلی(1945-2016) (تعدیلات و چالش‌ها در استراتژی دیپلماتیک معاصر بریتانیا)

رهبران محافظه‌کار در سال‌های ۱۹۶۳–۱۹۵۱، چون با سیاست‌های دولت کارگر همسو بودند، اختلاف قابل توجهی با رویکردهای پیشینیان خود نداشتند.
طرح کلمبو به حفظ نظام ترجیحات تعرفه‌ای و منطقه استرلینگ کمک کرد. این از طریق توافق‌نامه‌های دوجانبه بین کشورهای هم‌سود صورت گرفت، توافق‌هایی که اصول «ترجیح امپراتوری» را که در توافق‌نامه اتاوا ۱۹۳۲ تعریف شده بود، حفظ می‌کردند. به‌این ترتیب منافع اقتصادی محافظه‌کاران سنتی و نخبگان اقتصادی به‌عنوان ذی‌نفعان اصلی امپراتوری حفظ شد.
همچنین منافع نخبگان سیاسی در حفظ نقش و نفوذ جهانی بریتانیا تقویت شد؛ چراکه آنان به‌خوبی انتقال به ساختار هم‌سود مدرن را مدیریت کرده بودند. نخبگان سیاسی بریتانیا با زمینه‌های فکری و اجتماعی مشابه، جهان را با نگاهی مشترک تحلیل کرده و در پی یافتن راه‌حل‌های هم‌جهت بودند.
همان‌گونه که در فصل اول کتاب آمده، طبقه اجتماعی در بریتانیا بر مبنای شغل تعریف می‌شود؛ و شغل به‌طور عمده به تحصیلات بستگی دارد. تنها درصد اندکی از دانش‌آموزان وارد آموزش عالی می‌شوند و فقط یک هشتم آن‌ها به آکسفورد و کمبریج راه می‌یابند، که این دانشگاه‌ها در شکل‌گیری و هم‌گرایی نخبگان سیاسی نقش کلیدی دارند.
مدارس ممتاز شبانه‌روزی(Public Schools) نیز لایه‌ای دیگر به ساختار اجتماعی می‌افزایند. این مدارس که امکانات علمی و آموزشی بهتری دارند، به‌صورت انفرادی‌تر آموزش می‌دهند و تنها خانواده‌های ثروتمند توان تأمین هزینه‌های آن را دارند. در نتیجه، این مدارس با فراهم کردن دسترسی بهتر به آکسفورد و کمبریج و نیز ایجاد شبکه‌های ارتباطی در بین فرزندان طبقات بالا، به پرورش نخبگانی می‌پردازند که بعدها مسیر شغلی و نفوذشان هموارتر می‌شود.
این افراد که در این مدارس و دانشگاه‌ها تحصیل کرده‌اند و سپس در پست‌های عالی دولتی قرار گرفته‌اند، هسته اصلی نخبگان سیاسی را تشکیل می‌دهند—شبکه‌ای از گروه‌های دارای منزلت که پایه‌های آن بر تحصیلات، درآمد، ارتباطات خانوادگی و موقعیت شغلی استوار است.
در نهایت، همان‌طور که در فصل اول گفته شده، نخبگان سیاسی حزب محافظه‌کار و حزب کارگر در گذشته مسیرهای تحصیلی و زندگی مشابهی را طی کرده‌اند و به همین دلیل، رویکردهای آن‌ها برای حفظ منافع ملی بریتانیا در جریان استعمارزدایی بین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۶۳، به‌شدت به هم نزدیک بود.
محافظه‌کاران نیز بین ۱۹۵۱ تا ۱۹۶۳ با مسئله آفریقا مواجه بودند. کنیا و اوگاندا از دشوارترین موارد بودند و فصل ششم کتاب نشان داد که چگونه این مسائل حل‌وفصل شدند.
در سوی دیگر، فرانسه رویکردی متفاوت برای حفظ منافع خود در پیش گرفت و به‌طور آشکار متوسل به اقدامات نظامی شد؛ رویکردی که بریتانیا در مواجهه با جدایی‌طلبان آمریکایی نیز در پیش گرفته بود، و این روند منجر به تأسیس ایالات متحده آمریکا بدون هیچ پیوندی با کشور مادر شد. فرانسه خود را درگیر جنگ‌های طولانی در شمال آفریقا (الجزایر) و آسیا (هندوچین فرانسه) کرد که همگی به بروز کینه‌ها و احساسات منفی نسبت به کشور مادر منجر

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142