حاکمیت امپراتوری بریتانیا، دوران پس از امپراتوری و جهان بینی چرچیلی(1945-2016) (تعدیلات و چالش‌ها در استراتژی دیپلماتیک معاصر بریتانیا)

حاکمیت امپراتوری بریتانیا، دوران پس از امپراتوری و جهان بینی چرچیلی(1945-2016) (تعدیلات و چالش‌ها در استراتژی دیپلماتیک معاصر بریتانیا)

انتخاب‌گرایی نبود، بلکه طبقه زمین‌دار ناگزیر شد با طبقه صنعتی به یک مصالحه دست یابد و ساختار نمایندگی سیاسی نیز بازتاب‌دهنده ماهیت این مصالحه شد.
در چارچوب این شکل از نمایندگی سیاسی، گروه‌های رقیب ویگ‌ها و توری‌ها برای جلب حمایت طبقات ممتاز با یکدیگر رقابت می‌کردند. توری‌ها عمدتاً به حمایت زمین‌داران و کشاورزان متکی بودند و همچنین پشتیبانی منافع استعماری، صنعت حمل‌ونقل دریایی و وابستگان به کلیسای رسمی را در اختیار داشتند.
“به‌طور خلاصه، توری‌ها مورد حمایت تمام آن عناصری بودند که محافظت از منافع خود را در برابر پیامدهای اجتناب‌ناپذیر صنعت مدرن تولیدی ضروری می‌دانستند.”37
ویگ‌ها نیز از طبقه زمین‌دار برخاسته بودند، اما تلاش می‌کردند منافع تولیدکنندگان و طبقات تجاری را نمایندگی کنند.

“ظهور انتخاب‌گرایی یک تحول مهم در نظام سیاسی را به همراه داشت، زیرا شیوه نمایندگی سیاسی به تدریج بازتابی از تغییر توازن قدرت میان طبقات ممتاز شد. اما الگوی سنتی نخبه‌گرایی نه نابود، بلکه اصلاح شد. طبقه زمین‌دار همچنان یک نیروی اجتماعی مهم باقی ماند و تلاش کرد استراتژی مصالحه با طبقه صنعتی را حفظ کند. الیگارشی پاتریسی با تطبیق خود با نظام حزبی، آن را در چارچوب نمایندگی نخبگان مهار کرد.”38
نتیجه این روند آن بود که از یک‌سوم پایانی قرن نوزدهم، در بریتانیا نوعی “نهاد حاکم” (Establishment) شکل گرفت که بر پایه شیوه‌ای رسمی‌تر از اداره کشور عمل می‌کرد.

قدرت و منافع نخبگان سیاسی بریتانیا

پایه‌ی اساسی، اگرچه ناکافی، برای قدرت گروه نخبه‌ی حاکم یا «تشکیلات» در بریتانیا، کنترل راهبردی بر بنگاه‌هایی است که بخش الیگوپولیستی اقتصاد این کشور را شکل می‌دهند. این بخش، متشکل از هزار شرکت بزرگ اقتصادی است که بر بازارهای متعددی که در آن فعالیت دارند، سلطه یافته‌اند.
پایه‌ی ساختاری خرده‌بورژوازی، هرچند متمایز از این بخش، به‌شدت به آن وابسته است. بخش شرکت‌های کوچک و متوسط، تا حدی بر مبنای اصول سرمایه‌داری رقابتی فعالیت می‌کند، اما تصمیمات اساسی آن‌ها در نهایت تحت تأثیر سیاست‌ها و عملکرد شرکت‌های بزرگ قرار دارد؛ شرکت‌هایی که مواد اولیه را تأمین می‌کنند، کالاهای نهایی را خریداری می‌کنند یا منابع اعتباری را در اختیار آن‌ها قرار می‌دهند.
ساختار و سازوکار بخش الیگوپولیستی، منبع اصلی تولید ثروت و در نتیجه، منشأ امتیازات و جایگاه‌های برتر اجتماعی، ازجمله امکان دسترسی به قدرت یا تصدی آن، برای گروه نخبه‌ی مسلط در جامعه به شمار می‌رود.

This is a unique website which will require a more modern browser to work!

Please upgrade today!