حاکمیت امپراتوری بریتانیا، دوران پس از امپراتوری و جهان بینی چرچیلی(1945-2016) (تعدیلات و چالشها در استراتژی دیپلماتیک معاصر بریتانیا)
و از بزرگترین وابستگیهای باقیمانده بود، به دلیل حساسیت همسایه بزرگش، چین، توسعه قانون اساسی خود را در مرحلهای پیش از نمایندگی مسدود کرده بود.12 اما پس از مرگ مائو، “رهبری جدید چین به نظر میرسید که به نقش هنگ کنگ به عنوان پنجرهای به دنیای سرمایهداری اهمیت ویژهای قائل شود.” 13
این امر موجب شد که بریتانیا و چین در سال ۱۹۸۵ به توافق برسند که مستعمره هنگ کنگ پس از انقضای “اجاره” مناطق جدید در سال ۱۹۹۷ به چین واگذار شود. برخی از اعضای کشورهای مشترکالمنافع نیز دارای سرزمینهای وابسته بودند، به ویژه استرالیا و نیوزیلند، اما در تمامی این موارد وضعیت وابستگی احتمالاً ادامه خواهد داشت.
بنابراین، میتوان مشاهده کرد که نقشه قرمز امپراتوری بریتانیا که در سراسر جهان کشیده شده بود، در کمتر از سه دهه عملاً پاره شد و به جای آن، یک کشورهای مشترکالمنافع به رنگ صورتی ظهور کرد. به طور کلی، ظهور “مشترکالمنافع جدید” یک عملیات صلحآمیز بود. در اکثر موارد، استفاده از نیروهای مسلح و خشونت اجتناب شد، اما برخی مشکلات وجود داشت. در کنیا، “عملکرد زیاد جنبش مائو مائو موجب شد که بریتانیا تردید کند که پیشرفتهای سیاسی در آنجا به درستی در حال حرکت است؛ البته حضور یک گروه پر سر و صدای مهاجران سفید پوست مسئله را برای دولت بریتانیا پیچیده کرد. با این حال، در دراز مدت، استفاده از نیرو تنها یک انحراف موقت از دستیابی نهایی به اتحادیه سیاهپوستان بود.”
وضعیت قومی در برخی سرزمینها یکی از دشوارترین مسائل بود. چطور میتوان از گروههای اقلیت محافظت کرد، مانند آسیاییها در سه مستعمره شرق آفریقا، چینیها در مالایا، و هندیها در فیجی؟ “بسیاری از ترتیبات قانونی، هم در مراحل پیش از استقلال و هم در قانون اساسی که استقلال را اعطا میکرد، باید از پیچ و خمهای دشواری عبور میکرد تا به محافظت و راضی کردن جوامع مختلف بپردازد. در هر دو کشور مالایا و فیجی، بومیان مصمم بودند تا اطمینان حاصل کنند که سهم تعیینکنندهای در آینده کشورهایشان دارند.”15
مشترکالمنافع چیست ؟
مشترکالمنافع مدرن، اتحادیهای داوطلبانه از دولتهای مستقل است که پیشتر عضو امپراتوری بریتانیا بودند. این اتحادیه—اگرچه ساختاری غیرمتمرکز دارد—در برخی جنبهها از قدرت قابل توجهی برخوردار است؛ پیوندی مبتنی بر نهادهای حقوقی و سیاسی مشابه، اما فاقد هرگونه قانون اساسی یا مقررات الزامآور عضویت. مقام سلطنت بریتانیا از سوی اکثر اعضا به عنوان رأس تشریفاتی مشترکالمنافع به رسمیت شناخته میشود، هرچند دامنه اختیارات این جایگاه به وضوح تعریف نشده است. از یک سو، این مقام فاقد حاکمیت حقوقی برای ریاست بر کل نهاد است و از سوی دیگر، نمیتواند ریاست هر یک از دولتهای عضو—به ویژه جمهوریهایی مانند هند—را بر عهده داشته باشد.»16
کارآمدترین سازوکار همکاری در مشترکالمنافع مدرن، نظام مشورتهای مستمر است. این مکانیسم که مشورت در تمام سطوح را ممکن میسازد، از کارایی بالایی برخوردار است. دفتر امور مشترکالمنافع در لندن، کانون اصلی این تبادلات محسوب میشود. به نشانه روابط ویژه، کشورهای عضو به جای سفیر، نمایندگان عالیرتبه (هایکمیسینر) مبادله میکنند. ارزش
Related Posts:
Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142