حاکمیت امپراتوری بریتانیا، دوران پس از امپراتوری و جهان بینی چرچیلی(1945-2016) (تعدیلات و چالش‌ها در استراتژی دیپلماتیک معاصر بریتانیا)

رقبای خارجی پیوسته در حال تقویت ناوگان خود بودند و از سوی دیگر پیشرفت‌های فناوری، کشتی‌های قدیمی را به سرعت منسوخ می‌کرد.
انعطاف‌پذیری عملیاتی از دیگر ویژگی‌های کلیدی نیروی دریایی بریتانیا بود. ناوگان می‌بایست از تحرک بالایی برخوردار می‌بود تا در صورت نیاز بتواند به سرعت از نقطه‌ای از جهان به نقطه‌ای دیگر منتقل شود. توانایی انجام مأموریت‌های طولانی‌مدت در مناطق مختلف، مشروط به وجود پایگاه‌های پشتیبانی و سیستم‌های تأمین لجستیک بود که می‌بایست پیش از استقرار نیروها در هر منطقه جدید ایجاد می‌شد. بر این اساس، استقرار ناوگان گشت‌زنی در تمامی مناطق دارای ترافیک سنگین تجاری بریتانیا یک ضرورت استراتژیک محسوب می‌شد.
این استراتژی چندوجهی نشان‌دهنده درک عمیق بریتانیا از اهمیت حفاظت از خطوط دریایی به‌عنوان شریان‌های حیاتی امپراتوری بود. ترکیب توان دفاعی متناسب، نوسازی مستمر ناوگان و انعطاف‌پذیری عملیاتی، سه ضلع مثلث برتری دریایی بریتانیا را تشکیل می‌داد که حفظ آن در طول قرن‌ها، موقعیت این کشور را به عنوان ابرقدرت دریایی جهان تثبیت کرد.
بدین ترتیب، می‌توان گفت که استقرار نیروی دریایی سلطنتی در زمان صلح بر این اصل استوار بود که در هر یک از دریاها یک ناوگان رزمی ناوچه مستقر شود، که وظیفه آن در صورت وقوع جنگ، دفاع از تجارت دریایی بریتانیا در منطقه تحت پوشش خود در برابر حملات پراکنده باشد. به‌عنوان نمونه، در میانه دهه ۱۹۳۰ میلادی، «۵ ناوچه، ۱ ناو هواپیمابر، ۱ کشتی مین‌گذار، ۵ کشتی اسلوپ، ۹ ناوشکن و ۱۷ زیردریایی در پایگاه چین مستقر بودند. در اقیانوس هند ۳ ناوچه و چندین کشتی اسلوپ؛ در پایگاه آفریقا ۲ ناوچه و ۴ کشتی اسلوپ حضور داشتند. در پایگاه آمریکا نیز ۵ ناوچه و ۲ کشتی اسلوپ به همراه ۴ ناوشکن نیروی دریایی سلطنتی کانادا مستقر بودند. بخش نیوزیلند نیروی دریایی سلطنتی (متشکل از ۲ ناوچه) به همراه ۲ کشتی اسلوپ در نیوزیلند حضور داشتند. همچنین در استرالیا، نیروی دریایی سلطنتی استرالیا شامل ۴ ناوچه (که یکی از آنها در ذخیره بود)، ۱ رهبر ناوگان، ۴ ناوشکن (۲ فروند در ذخیره) و ۲ کشتی اسلوپ مستقر بودند.»7
در کنار نیروهای پراکنده در نقاط مختلف، بریتانیا نیازمند حفظ ناوگان رزمی اصلی آماده عملیات در بنادر استراتژیک جهان بود. در میانه دهه ۱۹۳۰، این ناوگان عظیم شامل دو بخش حیاتی می‌شد. نیمی از آن متشکل از پنج نبردناو و سه رزمناو سنگین بود که عمدتاً در آب‌های نزدیک به خاک اصلی بریتانیا مستقر بودند.8 این کشتی‌ها که برخی از آنها معمولاً در حال تعمیرات اساسی بودند، مسئولیت حفاظت از مناطق حساسی را بر عهده داشتند که مسیرهای اصلی دریایی به سوی جزایر بریتانیا در آنجا متمرکز می‌شد. استقرار این نیروها تا حد زیادی تحت تأثیر حضور تهدیدآمیز دو ناوگان خارجی در فاصله چند ساعته از این مواضع استراتژیک بود.9
نیم دیگر ناوگان رزمی شامل هفت نبردناو بود که در مدیترانه مستقر شده بودند. این نیروها از آسیب‌پذیرترین بخش شبکه ارتباطات امپراتوری محافظت می‌کردند و همزمان می‌بایست آماده مقابله با ناوگان‌های قدرتمند قاره‌ای در این منطقه می‌بودند. جالب آنکه هزینه نگهداری این نیروی دریایی عظیم برای دهه‌ها نسبتاً پایین باقی مانده بود، اما با ورود به قرن بیستم، به

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142