حاکمیت امپراتوری بریتانیا، دوران پس از امپراتوری و جهان بینی چرچیلی(1945-2016) (تعدیلات و چالش‌ها در استراتژی دیپلماتیک معاصر بریتانیا)

در کنفرانس امپراتوری 1917 تضمین کرده بود.”37 علاوه بر این، کسب سرزمین‌های تحت سرپرستی در مورد استرالیا، نیوزیلند و آفریقای جنوبی و عضویت در جامعه ملل در مورد قلمروها، دلیلی دیگر بر تصمیم لرد جورج در کنفرانس امپراتوری 1917 بود.
با گذشت زمان، واضح شد که سیستم امپراتوری نمی‌تواند مدت زیادی در برابر فشارهای ملی‌گرایی در مناطق مختلف امپراتوری مقاومت کند. از آنجا که هند هنوز از وضعیت خودگردانی برخوردار نبود و ملی‌گرایی در ایرلند ادامه داشت، به نظر می‌رسید که نه تنها تلاش‌های نخست‌وزیر بریتانیا، دیوید لوید جورج، برای حفظ روحیه همکاری و تمرکزگرایی موفقیت‌آمیز نبوده است، بلکه وحدت امپراتوری بریتانیا در حال حرکت به سمت مسیر نزولی و پیوسته‌ای قرار داشت.
تأثیر جنگ جهانی دوم نیز فشار بیشتری به روند فروپاشی امپراتوری بریتانیا وارد کرد. برخلاف جنگ جهانی اول، ورود بریتانیا به جنگ جهانی دوم خود به‌تنهایی کل امپراتوری استعماری و قلمروها را درگیر نکرد. اگرچه در سال 1939، امپراتوری استعماری و قلمروها از نظر مساحت و جمعیت بزرگ‌تر از سال 1914 بودند، اما آن‌ها همچنین شکننده‌تر و دلسردتر شده بودند. “به استثنای هند، که دولت مرکزی آن هنوز تحت کنترل لندن بود، دیگر اعضای امپراتوری هرکدام باید تصمیم نهایی را می‌گرفتند. ایرلند بدون هیچ تردیدی موضع خود را به‌عنوان یک کشور بی‌طرف اعلام کرد، کانادا و آفریقای جنوبی چند روزی صبر کردند تا پارلمان‌هایشان برای جنگ رأی دهند، در حالی که استرالیا و نیوزیلند اعلام کردند که همزمان با کشور مادر در جنگ هستند.38
در طول جنگ جهانی دوم، نقش امپراتوری بریتانیا بیشتر در زمینه آموزش نظامی و تأمین مواد غذایی بود. از سپتامبر 1939 تا اواسط سال 1940، زمانی‌که فرانسه سقوط کرد و ایتالیا وارد جنگ شد، “کانادا و رودزیای جنوبی میزبان برنامه‌های آموزش خلبانان در مناطقی دور از جبهه‌های نبرد شدند. استرالیا، نیوزیلند و آفریقای جنوبی نیز نیروهایی برای تقویت مصر فرستادند؛ پایگاهی کلیدی برای قدرت بریتانیا در مدیترانه، جایی که در سال 1939 تنها 50,000 سرباز بریتانیایی مستقر بودند، در حالی‌که ایتالیا در لیبی و اتیوپی حدود 200,000 نیرو داشت. در نبردهای اولیه اروپا، نیروی اعزامی بریتانیا در فرانسه و نیروی نظامی بریتانیا در نروژ شامل داوطلبانی از امپراتوری بودند که هنگام آغاز جنگ، دانشجو در بریتانیا بودند. یک گردان کانادایی به هند غربی رفت و گردان‌هایی دیگر به نیوفاندلند اعزام شدند. در نبرد بریتانیا در اوت و سپتامبر 1940 نیز تعداد معدودی از داوطلبان امپراتوری با نیروی هوایی سلطنتی همکاری کردند.39
اما از ژوئن 1940، دو عملیات موفق نظامی شکل گرفت که امپراتوری در آن نقشی کلیدی ایفا کرد. “نخست در لیبی، ارتش هشتم بریتانیا (که شامل لشکرهای استرالیایی و هندی و یک تیپ ذخیره نیوزیلندی بود) در سلسله‌ای از پیروزی‌ها تا منطقه بدا فوم پیشروی کرد و تا 7 فوریه 1941 به مرزهای تریپولیتانیا رسید. دوم، در اتیوپی، نیروهای امپراتوری از کنیا وارد سومالی ایتالیایی شدند (فوریه 1941)، سپس در مارس وارد خاک اتیوپی شدند و در 6 آوریل وارد آدیس‌آبابا، پایتخت آن کشور، شدند. در این نبردها نیروهای آفریقای جنوبی، هندی و شرق آفریقا در کنار نیروهای بریتانیایی جنگیدند.40

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142