درخواست بریتانیا برای عضویت در جامعه اقتصادی اروپا
با تحقق دو هدف اول، اکنون مکمیلان خواستار پرداختن به هدف سوم بود، که بهطور علمی از سال 1960 با مسئله پیوستن به جامعه اقتصادی اروپا E.E.C. مطرح شد.
اما تا سال 1960، مکمیلان دلایل اقتصادی مهمی نیز برای پیوستن بریتانیا به E.E.C. میدید. او از حمایت محافل بانکی و صنعتی در بریتانیا برخودار بود، زیرا اعتقاد داشتند عضویت در این جامعه، دو نیاز حیاتی صنعت بریتانیا را تأمین میکند: اول، بازار داخلی بزرگتر؛ و دوم، رقابت شدیدتر که صنعت را وادار به افزایش بهرهوری و کارایی میکرد.
رسانههای با کیفیت بالا مانند تلگراف و تایمز، و همچنین افکار عمومی نیز از این تصمیم حمایت میکردند. با وجود این حمایت گسترده، این سیاست نه از دل پارلمان، نه مطبوعات و نه افکار عمومی برخاسته بود، بلکه تصمیمی بود که وزارت خزانهداری، هئیت مدیره شرکتهای بزرگ، و وزارت خارجه گرفته شده بود.
آمریکاییها که همواره بریتانیا را به مشارکت بیشتر د رامور اروپا تشویق میکردند، از تصمیم مکمیلان برای پیوستن به E.E.C. استقبال کردند. در واقع، یکی از دلایلی که آمریکاییها در ابتدا نسبت به ارائه تسلیحات پولاریس به بریتانیا مردد بودند، این بود که گمان میبردند دوگل (رئیس جمهور فرانسه) احتمالاً درخواست بریتانیا باری ورود به E.E.C. را وتو خواهد کرد.
دلیل آن هم احساسات ضدآمریکایی بود که دوگل از زمان جنگ جهانی دوم در دل داشت، چرا که از رفتار آمریکا با نیروهای « فرانسه آزاد » دلخور بود. دستیابی بریتانیا به موشکهای پولاریس، برای دوگل بهانهای مضاعف برای رد درخواست عضویت بریتانیا شد. افزون بر این، دوگل بر این باور بود که دوستی بریتانیا با ایالات متحده، منجر به نفوذ بیشتر آمریکا در امور داخلی اروپا خواهد شد؛ امری که او بهشدت با آن مخالف بود.
در تضاد با موضع سنتی خود، ایالات متحده مه در گذشته تمایلی به دخالت در امور اروپا نداشت، اکنون بهدلیل سیاست توسعهطلبانه اتحاد جماهیر شوروی، بهشدت علاقهمند بود که متحدان قدرتمندی در اروپای غرببی داشته باشد. از این رو، آمریکا میخواست بریتانیا به جامعه اقتصادی اروپا E.E.C. بپیوندد. از سوی دیگر، برای بریتانیا، این تصمیم اولین گام در راستای سیاست چرچیل بهشمار میرفت؛ چرچیل بر این باور بود که اروپا باید متحد شود، و بریتانیا، با مهارت سیاسی و دیپلماتیک خود، در رأس این اتحاد اروپای غربی قرار گیرد. البته همانطور که پیشتر گفته شد، در آن زمان منافع اقتصادی نیز برای بریتانیا وجود داشت. با این حال، مهمترین پیامد این اقدام، سیاسی بود. این چیزی است که رهبران همه احزاب سیاسی بریتانیا نیز به آن اذعان دارند، زمانی که میگویند:«ما اهداف سیاسی را، همانطور که اهداف اقتصادی را، در معاهده رم میپذیریم.»
