نخبگان سیاسی دولت محافظهکار بریتانیا و همکاری با اروپا پس از جنگ جهانی دوم: بحران اعتماد در سیاست بریتانیا و همهپرسی 2016 درباره برهم زدن موفع موجود
«وقتی به آینده کشورمان در این دنیای در حال دگرگونی مینگرم، وجود سه دایره بزرگ میان ملتهای آزاد و دموکراتیک را حس میکنم… نخستین دایره، طبعاً کشورهای مشترکالمنافع و امپراتوری بریتانیاست، با تمام آنچه دربر دارد. سپس جهان انگلیسیزبان است، که ما، کانادا، سایر قلمروها و ایاالت متحده نقش مهمی در آن داریم. و در نهایت، اروپای متحد است… اگر به این سه دایره مرتبط نگاه کنید، خواهید دید که ما تنها کشوری هستیم که در هر سه دایره نقش برجستهای داریم.»3
با وجود آنکه ناچار به پذیرش رهبری آمریکا شد، بریتانیا از همان ابتدا توانست ناتو تأثیر بگذارد تا نهتنها منافع آمریکا، بلکه منافع بریتانیا و حوزه نفوذ آن نیز در نظر گرفته شوذ. پیمانهای منطقهای مانند سیتو (S.E.A.T.O) و سنتو (C.E.N.T.O.) که پیشتر بررسی کردیم، همگی با مشارکت آمریکا، و در عین حال، در جهت منافع بریتانیا نیز شکل گرفته بودند.
در خصوص جامعه اقتصادی اروپا (E.E.C.) درخواست رسمی بریتانسا برای عضویت توسط مکمیلان در اوت 1961 ارائه شد. تا دسامبر 1962، مذاکرات برای عضویت بریتانیا در (E.E.C.) پیشرفتهایی داشت. با این حال، در اواسط دسامبر و در جریان نشستی در رامبوییه، درست پیش از کنفرانس ناسائو میان مکمیلان و کندی، رئیسجمهور فرانسه، شارل دوگل، موضع خود را بهروشنی بیان کرد. او به مکمیلان گفت که بریتانیا را یک کشور اروپایی نمیداند و قصد دارد با استفاده از حق وتوی خود، مانع عضویت بریتانیا در جامعه شود.
مکمیلان نگران بود که این عقبگرد، موجب تقویت مخالفتها در واشنگتن نسبت به تحویل موشکهای پولاریس به بریتانیا و ادامه رابطه ویژه هستهای شود و ممکن است کندی را مجبور کند که از فروش پولاریس و از اصل همکاری هستهای عقبنشینی کند. بنابراین، او در کنفرانس ناسائو این خبر را فاش نکرد.
با اینحال، در پسزمینه تداوم مشکلات اقتصادی پس از جنگ و روابط سرد میان بریتانیا و ایالات متحده پس از بحران کانال سوئز، مکمیلان توانست روابط دوستانهای را که در دوران چرچیل و ترومن وجود داشت بازسازی کند و همان “رابطه ویژه” ای را که چرچیل آرزوی آن را برای بریتانیا داشت، برقرار سازد. در نتیجه، مکمیلان حتی موفق شد بازدارندگی هستهای مستقلی برای بریتانیا حفظ کند، تا کشور همچنان عضو “باشگاه هستهای” باقی بماند. همانطور که پیشتر اشاره شد، سیاست مکمیلان تا به امروز در روابط میان بریتانیا و ایالات متحده جریان دارد.
