نه مسئله‌ی«نمایش پرچم امپراتوری»، بلکه مسئله‌ی بقای اقتصادی بریتانیا: دولت کارگر بریتانیا در آشفتگیِ بحران نفت ایران؛ ایدئولوژی در برابر واقعیت (۱۹۴۸-۱۹۵۱).
این بررسی به‌وضوح نشان می‌دهد که حزب کارگر به‌طور آشکار ایدئولوژیک است. این حزب بر لزوم برابری تأکید دارد، برابری میان طبقات اجتماعی و نژادها. حزب کارگر بر برابری فرصت‌ها و حتی برابری یا تقریباً برابری در پاداش‌ها تأکید می‌کند. تشویق اجتماعی در اولویت بالایی برای حزب کارگر قرار دارد. این حزب حامی گسترش مالکیت عمومی و یا کنترل دولتی است. 29 در سیاست خارجی، حزب کارگر «بسیار کمتر از هر دولت محافظه‌کاری در مورد کاهش هزینه‌های دفاعی و بستن پایگاه‌های خارجی تردید دارد».همچنین، حزب کارگر «محلی و شدیداً ضد استعماری است».30 در آستانه انتخابات عمومی 1951، مطبوعات بریتانیا بر این باور بودند که حزب کارگر «در جنوب آسیا به تعادل دست یافت، در حالی که در خاورمیانه شکست خورد ».31
این دیدگاه توسط نیو استیتسمن، که از حامیان حزب کارگر بود و بعدها به منتقد سرسخت سیاست‌های خاورمیانه‌های آن تبدیل شد، بیان شد.
فاصله‌های میان ایده‌ها و عمل سیاسی وجود دارد. بحران شرکت نفت انگلیس و ایران حزب کارگر را با مجموعه‌ای از مشکلات اقتصادی روبه‌رو کرد که نیازمند توجه ویژه آن حزب بود. این بحران مسئله‌های بود که به‌طور موقتی بر وضعیت اقتصادی داخلی بریتانیا تأثیر می‌گذاشت و بنابراین مسأله‌ای نبود که به ترویج امپریالیسم یا نمایش پرچم امپراتوری مرتبط باشد، بلکه موضوعی بود که به منافع ملی داخلی مربوط می‌شد.
پــــاورقی
M.A. HEISS, The United States, Great Britain and Iranian Oil, 1950-1954, Ph.D. Thesis, The Ohio State University, 1991, p.42.Ibid., p.43. Ibid. Ibid., p.45.Ibid., p.47.Ibid., p.49.PRO, London, FO371 / 91535 / EP1531, The General Political Correspondence of the Foreign Office, Sir Francis Shepherd, British Ambassador in Teheran, to the Foreign Office, Confidential, 14thMay 1951.PRO, London, FO371 / 91599, The General Political Correspondence of the Foreign Office, Sir Donald Fergusson, the Permanent Under Secretary of the Ministry of Fuel and Power, to Richard Stocks, who knew the region at first hand through his engineering firm, Ransome and Rapier, Tom Secret, Private and Personal, 3rd October 1951.J.A. BILL and W.R. LOUIS, Musaddiq, Iranian Nationalism and Oil, (London: I.B. Tauris and Co. Ltd., Publishers, 1988), pp. 229-230.B. LAPPING, End of Empire, (London: Paladin Grafton Books, 1989), p.261.Parliamentary Debates, Commons, Vol. 487, Cols. 1006- 1014, lst May 1951 in H. ENAYAT, British Public Opinion and the Persian Oil Crisis from 1951 to1954, M. Sc. Econ. Thesis, University of London, 1958, p.110.Parliamentary Debates, Lords, Vol. 172, Col. 681, 5th July 1951, in ibid, p.103.PRO, London, CAB 128/19 CM (51) 37th Conclusions, Minute 3, 5th July 1951, p.96.PRO, London, CAB 129/46 CP (51) 212, Memorandum by Herbert Morrison on Persia, Secret, 28th July 1951, p. 1.PRO, London, CAB 128/19 CP (51) 37th Conclusions, Minute 3, 5th July 1951, p.33.PRO, London, CAB 128/20 CM 60 (51) Conclusions, Minute, 27th September 1951.B. LAPPING. op. cit. p. 264.L.P. ELWELL – SUTTON, Persian Oil: A Study in Power Politics, (London: Lawrence and Wishart Ltd. , 1955), p. 258.Ibid.The New Statesman, 13th October 1951, in W.R. LOUIS, The British Empire in the Middle East, 1945-1951, (Oxford: Oxford University Press, p. 738.The Daily Mirror, (no date given), in ibid.Ibid.C. J. BARTLETT, A History of Post-War Britain, 1945-1974, (London: Longman, 1977), p.24.Ibid.Ibid.D. JUDD and P. SLINN, The Evolution of the Modern Commonwealth 1902-80, (London: Macmillan, 1982), p.87.V. ALBERTINI, Decolonization, (London: Africana Publishing, 1982), p. 115.Ibid.Ibid.Ibid.Ibid.S. E. FINER, Comparative Government, (Middlesex: Penguin, 1970), p.165.Ibid, p.23.The New Statesman, in W. R. LOUIS, op. cit. p.738[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]
