موضع ایالات متحده در بحران نفت ایران (۱۹۵۱–۱۹۵۳): میانجی‌گری آمریکا با چشم‌اندازی به شرکت نفت انگلیس–ایران؛ جلوه‌ای از دوگانگی در سیاست آمریکا؛ و رویکرد راهبردی بریتانیا به‌دنبال بحران شرکت نفت انگلیس–ایران نسبت به خلیج فارس.
دیدگاه دولت بریتاینا درباره دفاع از خلیج فارس نیز مشابه دیدگاه ایالا متحده بود. به گفته سفیر بریتانیا در تهران:
“دولت‌های ایالات متحده و بریتانیا بر این باورند که نیروهای مسلح ایران باید توانایی‌هایی فراتر از حفظ امنیت داخلی داشته باشند”.6
در نتیجه، سیاست آمریکا در قبال ایران به این شکل تعریف شد:
“ایالات متحده تمام تلاش‌های ممکن را برای جلوگیری از، از دست رفتن استقلال ایران به نفع اتحاد جماهیر شوروی به کار خواهد بست”.7 علاوه بر این، سیاست ایالات متحده در خیلج فارس چنین بود:
“ایالات متحده انتظار دارد که کشورهایی که مستقیماً با تهدید مواجه هستند، مسئولیت اصلی تأمین نیروی انسانی برای دفاع از خود را بر عهده بگیرند”.8
بر اساس موضع وزارت خارجه آمریکا: “ایالات متحده منافع حیاتی در کمک به کشورهای جهان آزاد برای دفاع از خود در برابر نفوذ کمونیستی دارد”.9
گرچه آمریکایی‌ها منابع و بودجه کافی برای اختصاص به نیازهای فوری همچون خلیج فارس نداشتند، با این حال شروع به ارائه تجهیزات و آموزش به ایران کردند. بر اساس گزارش وزارت خارجه ایالات متحده: “ایالات متحده همکاری ایرتن را در یک برنامه ویژه نسبتاً گسترده برای آموزش نیروهای مسلح به‌کار گرفته است که از فیلم‌ها، رادیو نظامی محلی و مطلب چاپی استفاده می‌کند”.10
پس از بحران شرگت نفت انگلیس – ایران، تا سال 1956 ایران به کشوری پایدار تبدیل شد و دارای قدرت نظامی قابل توجهی شد.
در 24 فوریه 1955، ترکیه و عراق در بغداد یک پیمان دفاعی متقابل امضا کردند. ترکیه از سال 1952 عضو سازمان پیمان اتلانتیک شمالی (ناتو) بود و به این ترتیب به بلوک غرب پیوسته بود.
