انگلستان و آمریکا ایستادگی در برابر روسیه 9-1945
شرایط اروپا در سال 1947 بسیار بد و روبه رکود بود. پس از دیدار از اروپا معاون وزارت امور خارجه آمریکا، ویل کلیتون، در ماه مه گزارش داد: “حالا مشخص است که ما اوضاع را دست کم گرفتیم در اروپا، و آنکه چقدر در اثر جنگ اقتصاد اروپا از بین رفته است. اروپا کم کم در حال بدتر و بدتر شدن است. میلیون‌ها نفر در شهرها نزدیک به گرسنگی هستند، و دولت های اروپایی، همچنین بریتانیا ذخیره خود را برای پرداخت واردات مورد نیاز دارند از دست می دهند، که حتی این زودتر از پایان سال هم ممکن است اتفاق بیفتد. بدون کمکهای سریع و بزرگ از طرف ایالات متحده آمریکا، فروپاشی اقتصادی اجتماعی و سیاسی در اروپا رخ خواهد داد. ایالات متحده آمریکا باید کمک ها را انجام دهد.”39
وزارت امور خارجه آمریکا از قبل نگران موضوع بود و اجسون بطور عمومی راجع به آن صحبت کرده بود، اما نطق وی تاثیر زیادی نداشت. در پنجم ژوئن 1947، وزیر امور خارجه آمریکا، جرج سی. مارشال در شرف ایراد نطقی بود به مناسبت مراسم فارغ التحصیلی در دانشگاه هاروارد. او بحران در اروپا را موضوع اصلی نطق خود کرد. مارشال از هم پاشیدگی در اروپا را تجزیه و باز نمود و انکه لزوم برای یک برنامه هماهنگی شده برای سازندگی در اروپا. چون از مقاومت کنگره در این باره آگاه بود، و می دانست که کنگره از کمک های خارجی خودداری خواهد کرد، مارشال در نطق خود تاکید بر آن کرد که آمریکا به کسانی کمک خواهد کرد که به خود کمک کنند. نه به ما ربط دارد نه آنکه کارآمد خواهد داشت برای این دولت که یک جانبه مسئولیت برنامه ریزی اقتصادی برای بازسازی اروپا به عهده بگیرد. این حرکت فکر می کنم باید از خود اروپا انجام گیرد.”40
وزارت امور خارجه آمریکا شرایط را ایجاد کرده بود که بریتانیا از پیش از اظهارات مارشال باخبر باشد. پس از شنیدن گزارش از نطق مارشال در رادیو، بوین، وزیر امور خارجه بریتانیا سریع به حرکت آمد، و وارد عمل شد بوین بعدها خاطرنشان ساخت، “این موضوع مثل طناب نجات است برای یک نفر که در حال غرق شدن می باشد و باید با دو دست آنرا گرفت.”41 بوین سریع مقدمات ملاقات را برای دیدن وزیر امورخارجه فرانسه، جرج بیدال فراهم نمود، و باهم رو به روس ها کردند برای همکاری گرفتن جهت یک طرح بازسازی در اروپا. نهایتا شوروی ها خودداری کردند، زیرا در این برنامه روس ها نگران بودند که اقمار اروپای شرقی آنها دسترسی به تجارت آزاد با اروپای غربی پیدا کنند. در نتیجه بوین و بیدال راحت وارد مراحل بعدی شدند. در جولای 1947 به ریاست بوین، شانزده کشور کار را در پاریس شروع کردند برای نوشتن لیست نیازهای خود. در طول این مدت، مقامات آمریکایی در مذاکرات شریک بودند، اما یکی از آنها اعتراف کرد که، “طرح مارشال هنوز مثل یک بشقاب پرنده است، کسی نمی داند چه شکلی هست، یا چقدر بزرگ است، به کدام سمت پرواز می کند، یا آیا واقعا وجود دارد یا خیر.”42 بوین نقش پیشرو، و اساسی در پایین آوردن بشقاب پرنده داشت و ایفا نمود.
