انگلستان و آمریکا ایستادگی در برابر روسیه 9-1945
بریتانیا تازه از جنگ بیرون آمده بود و بسیار خسته بود. بیش از ۴۰۰ هزار نفر کشته شده بودند، بیش از آمریکا که جمعیت آن سه برابر بریتانیا بود. بریتانیا بیش از تمام متحدینش جنگ کرده بود، بیش از همه در جنگ از طرف آلمانی‌ها بمباران شده بود. مراکز اصلی شهرهای اصلی بریتانیا تبدیل به خرابه شده بودند. همه چیز مثل لباس و غذا کمیاب شده بودند. چون نیروی انسانی بریتانیا درگیر جنگ بود و بازارهای خارجی به سختی در دسترس بودند، صادرات بریتانیا به یک سوم قبل از جنگ در سال ۱۹۴۴ رسیده بود. بریتانیا یک چهارم ثروت ملی خود را از دست داده بود. مشخص بود که بهبودی دردناک و آهسته خواهد بود.
در این لحظه در تاریخ به جای برگشت به تجارت آزاد برای بهبود دادن به اوضاع خود، بریتانیا پرداخت به یک سری اصلاحات اجتماعی و سیاسی. در سال ۱۹۴۲ برنامه‌ای ریخته شده بود. برای سال‌های بعد از جنگ که به همه حداقل سطح زندگی داده شود، بهداشت مجانی، کمک‌های بهتر هنگام بیکاری و بازنشستگی. برای به اجرا گذاشتن طرح بویرجد مردم هنگام رای دادن چرچیل را دیگر به نخست وزیری نپذیرفتند به عنوان یک نخست وزیر سنتی محافظه کار، و رای خود را به جای آن به کلمنت اتلی دادند، بعنوان رهبر حزب کارگر و نخست وزیر جدید دولت کارگری در بریتانیا، که در جولای 1945 بعمل آمد. چرچیل جنگ را برنده شد، اما شخص قابل برنده شدن برای دوران صلح بنظر نمی رسید برای رای دهندگان. همسر چرچیل سعی بر آن نمود که چرچیل را در شکست انتخابات دلداری دهد. وی به چرچیل گفت: “این شاید قسمت خوبی باشد.”3
دولت کارگری دست به برنامه‌های گسترده زد از جمله ملی کردن صنایع اصلی، کنترل مرکزی منابع، و ایجاد دولت رفاهی. خود این برنامه‌ها برای کشور ورشکسته و فقیر خارج سنگینی به شمار می‌رفت. طبق گفته یک دیپلمات ارشد بریتانیایی: “این کارها باعث می‌شود که سیاست خارجی ضعیفی در برداشته باشیم، همراه با یک انقلاب خصوصی در بریتانیا و افت بریتانیا به یک قدرت درجه دوم.”4 اما اتلی و همکارانش، در حال مصمم بودن در ایجاد تغییرات اجتماعی، درصدد کاستن نقش بریتانیا در امور بین‌الملل نبودند، بلکه درصدد بهتر ساختن آن هم بودند. تحت رهبر ارنست بوین، یکی از رهبران اتحادیه کارگری که حالا وزیر امور خارجه شده بود، آنها هنوز طوری رفتار می‌کردند که مثل اینکه هنوز بریتانیا یکی از قدرت‌های بزرگ جهان بوده، و برای صلح جهانی حیاتی به شمار می‌رود، یکی از سه بزرگان.5 لرد کینز، اقتصاددان بریتانیایی و مشاور خزانه‌داری آن کشور، اخطار داد که: “این دست و دلبازی‌ها و مسئولیت‌های مالی سنگین که تقبل می‌کنیم در جهان بیش از توانایی خود خرج می‌کنیم، باعث شکست مالی بدی خواهد شد.”6
